პოლკოვნიკის მიმწუხრი

“აივსო ქალაქი ჰეჯლეებით, ქალაქში კუბოებს დაატარებენ, ქუჩებში სისხლი ხალიჩებად აფენია.” – მაჰმუდ დოულათაბადი

პოლკოვნიკი ფანჯარასთან დგას და წვიმის წვეთებს შესცქერის… პოლკოვნიკი ელოდება… ირანელი მამების უმეტესობა მოლოდინით ცხოვრობს… ისინი ელიან შვილების ცხედრებს… პოლკოვნიკიც თავისი ვაჟებისა და ქალიშვილების სიკვდილზე ფიქრობს (როგორც უკვე მომხდარ ფაქტზე ან მოსალოდნელ უბედურებაზე) და თან ირანის ისტორიას იხსენებს… იგონებს შაჰის მმრთველობას და რევოლუციას, საკუთარ ცოდვებს, რომელთა გამოც ისჯება… “უღირსი” ცოლის მკვლელობისთვის სასტიკი სასჯელი ერგო – საკუთარი სამშობლოს სიკვდილს მოესწრო… ირანის მდგომარეობას ხომ სიცოცხლე არ ჰქვია. შაჰის სისხლიან დიქტატურას ასეთივე რევოლუცია მოჰყვა, ერთი ტრაგედია მეორემ შეცვალა (სრულიად შემთხვევით მოხდა ასე, მაგრამ ჩემთვის ეს ზედიზედ მეორე წიგნია ერთი სისხლიანი ეპოქის მეორით შეცვლაზე). პოლკოვნიკის შვილებმაც თანამემამულეთა ბედი გაიზიარეს – წამება ციხეში, “პოლიციელებთან” ურთიერთობა, სახელის მოხვეჭა და დამცირება (სიცოცხლეშიც და სიკვდილის შემდეგაც), სიკვდილი (სულიერად თუ ფიზიკურად) და საიდუმლო დაკრძალვა… პოლკოვნიკმაც… პოლკოვნიკი საკუთარი ცხოვრების მიმწუხრს უკანასკნელ ბრძოლაში დამარცხდა. მიუხედავად იმისა, რომ თავის დროზე უარი თქვა უაზრო ომში წასვლაზე, მან ვერ გაიმარჯვა საკუთარ თავზე მაშინ, როდესაც შვილებს დედა წაართვა, ვერც მაშინ, როდესაც ობლად დარჩენილი შვილების ჯერი დადგა და სისხლიანმა ხელმა მათ თავზე აღმართა მახვილი… სამაგიეროდ გაიმარჯვა ბოროტებამ. ირანში ერთი ბოროტება მეორემ დაამარცხა და მარადიული წვიმისთვის გასწირა ქვეყანა… More

პარიზსა და ლონდონში დიკენსთან ერთად

“ეს იყო ყველაზე მშვენიერი დრო, ეს იყო ყველაზე საშინელი დრო, – საუკუნე სიბრძნისა, საუკუნე სიგიჟისა, დღეები რწმენისა, დღეები ურწმუნოებისა, ჟამი სინათლისა, ჟამი წყვდიადისა, გაზაფხული იმედებისა, ყინვა სასოწარკვეთისა, ჩვენ ყველაფერი წინ გვქონდა, ჩვენ წინ აღარაფერი გვქონდა, ჩვენ ხან ზეცაში დავფრინავდით, ხან კი ჯოჯოხეთში ვინთქმებოდით, – ერთი სიტყვით, ეს დრო ძალიან ჰგავდა ახლანდელს.” – ჩარლზ დიკენსი

გიოცნებიათ პარიზსა და ლონდონში მოგზაურობაზე? ალბათ ბევრი პირადად სტუმრობდა ამ ქალაქებს, ბევრი სამომავლოდ გეგმავს მათ მონახულებას, თუმცა ისეთ საფრანგეთსა და ინგლისს ვეღარ ნახავთ, როგორსაც ჩარლზ დიკენსი წარმოაჩენს… და ეს ძალიან კარგია! რატომ? ახლავე გიამბობთ. More

ელენე დარიანის დღიურები

“…საყვარელ ხელებს მივეცემი, როგორც ნაზ საწოლს,
და შენ დამკოცნი როგორც დედოფალს, ვით მხევალს და ცოლს…” – ელენე დარიანი

რას ფიქრობთ ელენე დარიანის პოეზიაზე? თქვენ შეიძლება მოგწონდეთ მისი ლექსები ან არა, ფიქრობდეთ რომ ე.წ. დარიანული ციკლის ლექსები პაოლო იაშვილის კალამს ეკუთვნის ან სხვათა ავტორობის ვერსიას ემხრობოდეთ… თუმცა ნებისმიერ შემთხვევაში თუ გადაშლით თამთა მელაშვილის წიგნს “აღმოსავლეთით”, არ ინანებთ. More

ჰარი პოტერის დაბრუნება

ჰარი პოტერი დაბრუნდა! დიახ, ამდენი წლის შემდეგ ის ისევ ჩვენთანაა. მიუხედავად იმისა, რომ 40 წლის ჰარისა და მისი ოჯახის ამბავი ბევრ მკითხველს არ მოეწონა, მე მაინც ძალიან მიხარია მისი დაბრუნება და სწორედ ამიტომ შევარჩიე წლის პირველ წიგნად “ჰარი პოტერი და დაწყევლილი ბავშვი” და არა ერთ-ერთი იმ საჩუქრებს შორის, რომლებიც “თოვლის პაპებმა” მისახსოვრეს 🙂 More

ახალი წელი რინსვინდთან ერთად

6969448-mug-cup-cookies-book-christmas-tree-lights-garland-holiday-new-year[1]2016 წელიც მიიწურა… მსოფლიოში, ქვეყანასა და პირად ცხოვრებაში, რა თქმა უნდა, ბევრი კარგი და ცუდი რამ მოხდა – ყველა წელი ხომ სავსეა სიხარულითა და იმედგაცრუებით… თუმცა ლიტერატურული წელიწადი ნამდვილად კარგი გამოვიდა. ჩვენმა საყვარელმა გამომცემლობებმა ამჯერადაც გაგვანებივრეს და უამრავი კარგი გამოცემა შემოგვთავაზეს (მათ შორის გამორჩეული ახალი სერიებიც – “Et cetera”, “უკვდავი ბიბლიოთეკა”, “13” და ა.შ.). პრეზენტაციები და ფესტივალებიც უხვად გვქონდა, საყვარელი მწერლებიც გვესტუმრნენ… მეც არ “მიზარმაცია” და მოემის, მერდოკის, ჰეილის, კაზანძაკისის, სელინის, მანის, ჰესეს, დიობლინის, რენდისა და ირვინ შოუს ძალიან დიდი ხნის წინ დაგეგმილი წიგნები ახლა უკვე წაკითხულთა შორისაა 🙂 იმედი ვიქონიოთ, რომ 2017-ც აქტიური იქნება, მანამდე კი წლის ბოლო მოგზაურობაზე გიამბობთ, რომელიც უკვე ერთგვარ ტრადიციად დამკვიდრდა. თუ წლის უკანსკნელ დღეს აუცილებლად დელასა და ჯეიმსს ვუძღვნი ხოლმე, დასკვნით წიგნად უკვე მერამდენე წელია ტერი პრატჩეტის დისკოს სამყაროს მორიგ ნაწილს ვირჩევ. ეს იმიტომ, რომ სერ ტერისთან ერთად გატარებული ყოველი წუთი ხალისითაა სავსე და არც ეს შემთხვევა აღმოჩნდა გამონაკლისი. More

მდიდარი, ღარიბი ამერიკა

გიყვართ ოჯახური საგები? თუ დიახ, მაშინ ფორსაიტებთან, ბუდენბროკებთან, რუგონ-მაკარებთან, ბუენდიებთან, კომპსონებთან, სარტორისებთან, იშიქჩიებსა და სხვა ცნობილ ოჯახებთან ერთად ჯორდახებსაც უნდა იცნობდეთ. მე წლების მანძილზე ვგეგმავდი მათთან შეხვედრას და ეს დღეც დადგა (ხომ იცით, რომ ყველა წიგნს თავისი დრო აქვს:)) – გავხდი მოწმე მათი სამი თაობის ცხოვრების თითქმის სამი ათეული წლისა. More

პირველწყარო

იცნობთ აინ რენდს? თუ არა, მერწმუნეთ, ძალიან ბევრს კარგავთ. არა, ამას იმიტომ არ ვამბობ, რომ მისი წიგნები გავლენით მხოლოდ ბიბლიას ჩამორჩება, არც იმიტომ, რომ მისის აინმა გაბედა და 1943 წელს ერთი შეხედვით ძალიან “უდროო” თემაზე – არქიტექტურაზე – დაწერა წიგნი, თანაც ასეთი დიდი… ეს ყველაფერი თითოეული გამოცემის გარეკანზე წერია… პრეზენტაციებზე იქნებ ისიც მოისმინოთ, რომ “პირველწყაროში” ბევრი სიყვარულია და ბევრი “უცნაური” ნაგებობა, რაც თითქოს ჩვენთვის განსაკუთრებით საინტერესო უნდა იყოს… თუმცა ჩემთვის ეს წიგნი ბევრად მეტია, ვიდრე უბრალოდ ამბავი იმაზე, რომ მომავალი შეუცნობელია… More

ამერიკული ნოველა

imagesaaალბათ იცით, რომ ამერიკის შეერთებული შტატების, როგორც სახელმწიფოს, ისტორია 240 წლის წინათ იწყება. მას თამამად შეგვიძლია ვუწოდოთ ახალგაზრდა, თუმცა ვერაფრით დავეთანხმებით ბევრის მოსაზრებას, რომ ასეთი “ასაკის” ქვეყანასთან მეგობრობა ჩვენს “ღირსებას” ჩრდილს აყენებს. ასეთი იდეების გამხმოვანებლები რატომღაც არასდროს ფიქრობენ იმაზე, რომ 3 საუკუნეზე მცირე დროში აშშ-მ მოახერხა როგორც ძლიერი სახელმწიფოს შექმნა, ასევე მსოფლიო კულტურის გამდიდრება დიდებული ლიტერატურითა და მუსიკით… მათი ასეთი დამოკუდებულების მიზეზი, სავარაუდოდ, ისაა, რომ არც ისტორია აინტერესებთ, არც ნიუ-ორლეანში შექმნილი ჯაზი ანიჭებთ სიამოვნებას და არც ამერიკელი მწერლების განუმეორებელი ნამუშევრები წაუკითხავთ. ამის გამოსწორება არასდროსაა გვიან. დასაწყისისთვის კი ყველაზე მარტივი ნამდვილი ამერიკული ნოველების წაკითხვა იქნება. More

გზები, რომელთაც ვირჩევთ

ბავშვობა ყველა ადამიანის ცხოვრებაში საუკეთესო პერიოდია (თუ, რა თქმა უნდა, რაღაც განსაკუთრებულ ფსიქოლოგიურ ტრავმებთან არ გვაქვს საქმე). არ აქვს მნიშვნელობა, როდის და რა პირობებში ჩაიარა იმ წლებმა (პირადად ჩემი ბავშვობა ბნელ 90-იანებს დაემთხვა, თუმცა მაინც ისე ვიხსენებ, როგორც ყველაზე ნათელ წლებს). ამის მიზეზი კი ორია – ცხოვრების საწყის წლებში არაფერი გვადარდებს, რადგან ყველაფერს სხვები გვიგვარებენ (ან ისეთი “პრობლემები” გვაქვს, რაზეც ზრდასრულ ასაკში უბრალოდ გვეცინება) და გვგონია, რომ წინ ძალიან გრძელი და ნათელი გზა გვაქვს. შედეგი კი სულ სხვანაირი აღმოჩნდება ხოლმე. ზოგჯერ ყველაფერი ძალიან კარგად ეწყობა, თუმცა რეალობა ისეთი შთამბეჭდავი არასდროსაა, როგორიც ოცნებებში… ან ცხოვრება საშინლად წავა, როგორც ეს დებ გრაიმზებს დაემართათ (რიჩარდ იეიტსი ამ ფაქტს პირველივე წინადადებაში აფიქსირებს, ასე რომ სპოილერის არ შეგეშინდეთ)… More

ხელის აუკანკალებლად

გსმენიათ დაბა ჰოლკომბის შესახებ? არ გამიკვირდება, თუ არა. ამ დასახლებული პუნქტის არსებობა თვით აშშ-შიც კი ცოტამ თუ იცოდა, სანამ ორი ცივსისხლიანი მკვლელი ქლათერების ოჯახის ოთხ წევრს არ დახოცავდა. თრუმენ კეპოუტის (მე ამ გვარის სხვაგვარი ვერსია უფრო მომწონს, თუმცა რადგან ამ კონკრეტულ წიგნზე ვსაუბრობთ, თარგმანს ნუ ავცდებით) წიგნმა კი, რომელიც ჟურნალისტური ნაშრომისა და ტრადიციული პროზის ნაზავს წარმოადგენს, მთელს მსოფლიოს გააგებინა, რომ შეერთებული შტატების ტერიტორიაზე არსებობს ასეთი ადგილი – ერთი შეხედვით მშვიდი დაბა, რომელიც 1959 წელს გაუგონარი სისატიკით ჩადენილმა ოთხმაგმა მკვლელობამ შეძრა. More

Previous Older Entries