Anything can happen

“-ჰოდა, ამ პატარა ჭიქით სამშობლოს გაუმრაჯოს. ჩვენ გვიხარია, რომ სუფრასთან ამდენ ამერიკელს ვხედავთ. განსაკუთრებით იმიტომ, რომ წინათ მათ პატივი გვცეს – თავიანთ ფართო სუფრასთან მიგვიწვიეს და გულუხვად გაგვიმასპინძლდნენ. ჩვენ ვცდილობდით კარგი სტუმრები ვყოფილიყავით და იმედი მაქვს, ვიყავით კიდეც. ეს ერთი სამშობლოა. მათ გარდა მრავალი სხვადასხვა ეროვნების ადამიანი შევიკრიბეთ აქ – ქართველები, რუსები, ბერძნები, ლატვიალები, ესტონელები, ირლანდიელები – ნამდვილი ერთა ლიგაა. მე ვსვამ ყველას სამშობლოს სადღეგრძელოს და როცა ვხედავ, თუ როგორ მშვიდობიანად ვსხედვართ ერთმანეთის გვერდით, მწამს, რომ მთელი მსოფლიო მოგვბაძავს. ბოლოს და ბოლოს, ეს ხომ ბედნიერი ცხოვრების ერთადერთი გზაა. მაშ ასე – სამშობლოს გაუმარჯოს!
-სიამოვნებით ვსვამ, – ვთქვი მე, – სამშობლოს გაუმარჯოს, სამშობლოს, რომლის იატაკი დედამიწაა, ჭერი კი ზეცა.”

გიორგი პაპაშვილის შესახებ შესაძლოა გსმენიათ. უცხოეთში მცხოვრებ ცნობილ ქართველთა ამბებით დაინტერესებულთათვის მისი და მისი მეუღლის ბესტსელერად ქცეული წიგნი “Anything can happen” კარგადაა ცნობილი, თუმცა ქართველი მკითხველებისთვის რთულად ხელმისაწვდომი გახლავთ. პირადად მე ამ წიგნს (რომლის შესახებაც დათო ტურაშვილისგან შევიტყვე) დიდი ხნის განმავლობაში ვეძებდი და სწორედ მაშინ მივაგენი 1965 წლის ქართულ გამოცემას, როდესაც ყველაზე ნაკლებად ველოდი (ხომ იცით, რომ ყველა წიგნს თავისი დრო აქვს) – თანაც საკუთარ სახლში:) More

მის მარპლი პადინგტონის სადგურზე

კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება პადინგტონის სადგურზე! ფიქრობთ, რომ წინ ჩვეულებრივი მგზავრობა გელით? ნურას უკაცრავად! თქვენ ხომ მოხუც ქალბატონთან ერთად იმგზავრებთ და მკვლელობას საკუთარი თვალით ნახავთ… თუმცა შეიძლება ყველაფერი აქ დასრულებულიყო, რომ არა ერთი ფაქტი – ზემოთხსენებული ქალბატონი მის მარპლის მეგობარი გახლავთ! More

სტუმრად ქვოს ფუნდუკში

კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება ქვოს ფუნდუკში! გგონიათ, რომ მისი მეპატრონე ერთი მოსაწყენი კაცია და ვერც თითქმის ცარიელ დარბაზში ნახავთ საინტერესო ადამიანებს? თქვენ ცდებით! თუ პატრიკ როტფუსს ენდობით და მემატიანესა და ბათუმელ გამომცემლებთან ერთად ფუნდუკის კარს შეაღებთ, მაშინვე მიხვდებით, რომ წინ ძალიან მაგარი თავგადასავალი გელით – სამი დღე, რომელსაც ვერასდროს დაივიწყებთ! More

დრამა ზღვის პირას

“მთელი სამყარო თეატრია და ჩვენ ყველანი
მის სცენაზე ვმსახიობობთ – ქალიც და კაციც:
ხან შემოვდივართ, ხან გავდივართ და ცხოვრებაში
ყოველ ჩვენგანს ბევრი ნიღბის მორგება უწევს…” – უილიამ შექსპირი

კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება ჩარლზ ეროუბის თეატრის პარტერში! დიახ, ჩარლზი საკუთარ წარმოდგენაზე გეპატიჟებათ – მისი ცხოვრება ხომ თეატრია. სწორედ მისი შექმნილია იმ დრამის სცენარი, რომელიც მის ზღვისპირა სახლში ვითარდება. მისივე დადგმულია სპექტაკლი სახელად “ჩარლზი”. მას ხომ სხვაგვარად არ შეუძლია – გამოუსწორებელი ეგოისტია (ამის დამალვას თავადაც ვერ ახერხებს – მიუხედავად იმისა, რომ ყველაფერს მისი დღიურიდან ვიგებთ) და ჰგონია, რომ სამყარო მის ირგვლივ ტრიალებს. ამიტომ გახდა მსახიობი, ამიტომ მოიწვია ვითომდა პენსიაზე გასულმა უამრავი ხალხი (აბა, გგონიათ, რომ თავად ჩამოვიდნენ? ნურას უკაცრავად) მაშინ, როდესაც “დრამას” დასჭირდა და ამიტომაც მოაწყო დიდი “გადარჩენის ოპერაცია”. ყველაფერი ზუსტად ისე გათვალა, როგორც ეს კარგ დრამაში ხდება და სპექტაკლში სათანადო მსახიობებიც დააკავა – შესაფერისი ნიღბები ჩამოარიგა (პირველი და დაბრუნებული სიყვარულის, “ვითომ შვილის”, “ჩამოსაცილებელი კონკურენტი” ქმრის, ყოფილი საყვარლებისა და მათი საყვარლების, მეგობრების, “მისაბაძი” ბიძაშვილის, “ბრწყინვალე” ბიძა-ბიცოლისა და “ფერმკრთალი” მშობლების, “მკვლელისა და მოძალადის”, “ურჩხულის” და ა.შ.) და ფარდაც აწია… დაიწყო დრამა, რომელსაც ალბათ შექსპირიც კი ვერ შექმნიდა…

P.S. მისის აირისს ქართულად არ თარგმნიან. არადა, ისეთი საინტერესო მწერალია და ისე საინტერესოდ წერს მამაკაცი მთავარი გმირის “ხელით”…

კიდევ ერთი გოგო ბრონტეს გვარიდან

დები ბრონტეების გვარის გაგონებისას ალბათ პირველ რიგში შარლოტა და მისი “ჯეინ ეარი” გახსენდებათ, შემდეგ – ემილი და “ქარიშხლიანი უღელტეხილი” (პირადად მე სწორედ ემილი მიმაჩნია გამორჩეულად და ვფიქრობ, რომ მისი უდროო გარდაცვალებით ბრიტანულმა მწერლობამ დიდი დანაკლისი განიცადა). ენ ბრონტე კი ნაკლებად ცნობილია და მისი ორ რომანს იშვიათად იხსენებენ. აქამდე მას არც მე “შევხვედრივარ”, თუმცა დიდი ხნის განმავლობაში ვგეგმავდი და მას შემდეგ, რაც ბიოგრაფიული ფილმი ვნახე, საბოლოოდ გადავწყვიტე, რომ გამეცნო კიდევ ერთი გოგო ბრონტეს გვარიდან. More

ჩრდილოეთი და სამხრეთი ბრიტანულად

გიყვართ ბრიტანული ლიტერატურა? ალბათ პასუხი დადებითია, რადგან ზოგადად ლიტერატურა ბრიტანეთის (ისევე როგორც აშშ-ს, საფრანგეთის, რუსეთის და კიდევ რამდენიმე ქვეყნის) გარეშე წარმოუდგენელია. აქვე უნდა აღვნიშნოთ, რომ ამ ქვეყანაში მწერლობის განსაკუთრებული აღმავლობა ვიქტორიანულ ეპოქას ემთხვევა (ბრიტანეთს ახლაც არ აკლია საინტერესო მწერლები, მაგრამ მაინც) და ეს თავად პერიოდიდან გამომდინარეობს. შეიძლება ზოგიერთ მკითხველს ამ ტიპის წიგნები მოსაწყენად ეჩვენება, თუმცა უნდა ვაღიაროთ, რომ მაშინდელ ავტორებს (რაც უნდა გასაოცარი იყოს, ძირითადად ქალებს) განსაკუთრებული ხელწერა აქვთ და გმირებად ძირითადად ძლიერი ქალები ჰყავთ არჩეული (ძირითადად ქალ ავტორებს). გამონაკლისი არც ელიზაბეტ გასკელი გახლავთ. მისი “ჩრდილოეთი და სამხრეთიც” “ვიქტორიანული სტილითა” და ძალიან საინტერესო მთავარი პერსონაჟით გამოირჩევა. More

ძნელია ღმერთობა

კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება როჯერ ზელაზნის პლანეტაზე! არა, ეს ადგილი ამბერივით საოცარი არ არის, თუმცა არც ბევრად ჩამოუვარდება. აქ ხომ ღმერთები ცხოვრობენ და თავად რწმუნდებიან, რომ ღმერთობა ნამდვილად ძნელია… აბა, თავად განსაჯეთ – განა შეიძლება ადვილი იყოს სხეულების მუდმივად ცვლა? თან აქაც ადამიანური კანონები მოქმედებს – ღმერთები (აღმოსავლური კულტურით დაინტერესებულთათვის “ძველი” ნაცნობები რომ არიან)  ერთმანეთს ებრძვიან და ხელჩართული ომი აქვთ გაჩაღებული. არც “დემონები” სხედან მშვიდად… ყველაფერი ზუსტად ისევეა, როგორც “ბებერ” დედამიწაზე… თუმცა ეს სულაც არ არის გასაკვირი – ღმერთები ხომ ადრე სულ სხვა ღმერთები იყვნენ, ან ცხოველები, ან ადამიანები… მერე რა, თუ გარემო შეიცვალა. ადამიანი ისევ ადამიანია – ბუდას სხეულშიც, კრიშნას “თანამდებობაზეც”, მაიმუნის “ტყავშიც”…

P.S. თუ დაინტერესდით, წიგნს მარტივად მოიძიებთ. ის ბათუმელების “ფანტასტიკური ბიბლიოთეკის” ნაწილია.

ორლანდოს ორი ცხოვრება

გიყვართ ვირჯინია ვულფი? ამ სახელის გაგონებისას ალბათ პირველ რიგში “მისის დოლოვეი” გახსენდებათ, შემდეგ “საკუთარი ოთახი”, “გზა შუქურისკენ” და შესანიშნავად ეკრანიზებული მაიკლ კანინგემის “საათები”. ამ წიგნებზე ნაკლებად ცნობილი არც “ორლანდოა”, თუმცა ძალიან განსხვავებული კი არის. More

ქართული ვნებები

იმპერია ისევ ორსულადაა, ნიუ-ბაბილონელები ისევ ათამაშებენ თოჯინებს, ორპირიდან თბილისისკენ ისევ ქრის ქარი და ფსიქიატრიულიდანაც ისევ მოდის წერილები… აბა რა იქნება, ქართველების ექვსი ვნება ხომ არსად წასულა… ექვსივე ვნება გაფურჩქნულია ჩვენს სულებში, თუმცა მე თუ მკითხავთ, პირველი ორი მაინც განსაკუთრებით “გვხრავს” (იქნებ დანარჩენები სულაც მათგან გამომდინარეობენ)… More

დაბრუნება ბრაიდსჰედში

“ჩვენ ყველასა გვაქვს ჩვენი ქალაქი, ოღონდ ხანდახან არც ვიცით ხოლმე.” – გურამ დოჩანაშვილი (“სამოსელი პირველი”)

კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება ბრაიდსჰედში! ეს თქვენთვის დაბრუნება არ იქნება. ჯერ უნდა გაიცნოთ ის და პირველად უნდა დაიკარგოთ უძველესი სახლის კედლებში, თავად უნდა წაიკითხოთ სევდიანი ისტორია ახალგაზრდობაზე, რომელიც სავსეა სიყვარულით, მეგობრობით, იმედგაცრუებებითა და შეცდომებით. More

Previous Older Entries