ჭადრაკის პარტია ალყაში

არტურო პერეს-რევერტეს საფირმო სტილზე არაერთხელ გიამბეთ. ბოლოს იმასაც გავუსვი ხაზი (უფრო სწორად, თავად გაუსვა), რომ ყოველი ახალი წიგნისთვის ის განსაკუთრებულად ემზადება.მაგალითად, “ალყა” ისეთ შთაბეჭდილებას ტოვებს, რომ დონ არტურო კადისში ცხოვრობდა და დეტალურად იკვლევდა ნაპოლეონის არმიის მიერ ამ ქალაქის ალყაში მოქცევის პერიოდს. სხვაგვარად შეუძლებელია, რომ მას ასე დამაჯერებლად ეჩვენებინა ჩვენთვის დიდგვაროვან მოქალაქეთა ყოველდღიური ცხოვრება (თავისი ბიზნეს-ინტრიგებით, წვეულებებითა და პოლიტიკით), ფრანგი ოფიცრების (რომლებიც ხალხს კი არა, კონკრეტულperezreverte_gorkakejarcegi წერტილებს უმიზნებენ), ჯაშუშების, თავზეხელაღებული ღარიბებისა (გასამრჯელოს გამო ყველაზე რთულ “დავალებებსაც” რომ არ ერიდებიან) და კორსარების  ყოფა, “უცნაური” მორალის გამომძიებლისა და მისი “საჭადრაკო პარტნიორის” მიერ წარმოებული გამოძიება (სერიულ მკვლელს რომ ეძებენ)… ეს ყველაფერი იმდენად რეალურია, რომ დონ არტუროს ნამდვილად ეკუთვნის აპლოდისმენტები… მერე რა, თუ ჩვეულებრივზე უფრო დიდი წიგნი დაწერა და ბევრი დრო წამართვა… არც ერთი წუთი მენანება… იმიტომ, რომ ნამდვილ კადისში ვიმოგზაურე… More

არ გაჩუმდე!

ამბობენ, დუმილი ოქროაო და უმეტესად ასეც არის, თუმცა არსებობს ცხოვრების ეპიზოდები, როდესაც გაჩუმება დანაშაულია საკუთარი თავისა და სხვების წინაშე! სწორედ ასე მოხდა მელინდას შემთხვევაში… ალბათ ასე მოხდა… მაგრამ ისიც არ უნდა დაგვავიწყდეს, რომ შორიდან განსჯა ადვილია. სულაც არ არის რთული ისეთი გმირის წარმოდგენა, რომელმაც “უმიზეზოდ” გამოიძახა პოლიცია წვეულებაზე და ამის შემდეგ გარიყულად იქცა… იმის თქმაც შეგვიძლია, რომ მელინდას მაშინვე უნდა ემხილა მოძალადე და ჩვეულებრივად გაეგრძელებინა ცხოვრება… თუმცა სულ ოდნავ მაინც თუ წარმოვიდგენთ თავს მის ადგილზე719879fe14ca1e375a58c6cb5afaa18f (ბოლომდე ეს შეუძლებელია), მივხვდებით, რომ ის სხვანაირად ვერ მოიქცეოდა. როგორ უნდა ელაპარაკა, როდესაც არავინ უსმენდა? როგორ უნდა დაეძლია საშინელი ტკივილი? მხოლოდ ისე, როგორც ეს მოხდა. მხოლოდ იმ სარკაზმით, რომლითაც ის ყოველდღიურ ცხოვრებაზე გვიამბობდა, მხოლოდ ბრძოლით, მხოლოდ იმ დასკვნამდე მისვლით, რომ არ უნდა გაჩუმდე! უნდა ილაპარაკო! More

ღალატის ანატომია

სიყვარულზე უამრავი წიგნი იწერება… ღალატზეც (აკუნინისა არ იყოს, ლიტერატურა ორი სიტყვის გარშემო ტრიალებს – სიყვარული და საწყალი:))… როგორც წესი, მოღალატეებს მკაცრად განვსჯით ხოლმე, მიტოვებულებს კი ვუსურვებთ, რომ მოღალატე მეორე ნახევარი დაუბრუნდეთ. არადა იმაზე არ ვფიქრობთ, რომ ცხოვრება მოულოდნელობებითაა აღსავსე. არავინ იცის, როდის შეიძლება აღმოვჩნდეთ ან ერთ, ან მეორე პოზიციაში. არც ქლოეს ეგონა, რომ ამდენი წლის შემდეგ საყვარელი ქმარი უღალატებდა, არც მისი მამამთილი პიერი ელოდა (საკუთარი ცივი ხასიათის გათვალისწინებით),ვინმეს ისე ძლიერად თუ შეიყვარებდა, რომ ამის გამო პატარა ბიჭივით მოიქცეოდა… სიყვარული (ზოგადად ცხოვრებაც) ზედმეტად უცნაური რამაა იმისთვის, რომ მასზე სრული კონტროლი დავაწესოთ. უბრალოდ უნდა ვეცადოთ, რომ თავი სხვის ადგილზე წარმოვიდგინოთ (ინგლისელებს ძალიან კარგი გამოთქმა აქვთ ამასთან დაკავშირებით – სხვის ფეხსაცმელებში აღმოჩენა) და მაშინ უფრო ადვილი იქნება გადაწყვეტილების მიღება. ჩემთვის კი გადაწყვეტილება მხოლოდ ერთია (ანა გავალდას წიგნმა კიდევ უფრო დამარწმუნა, რომ მართალი ვარ) – ხვდები, რომ ადამიანთან, რომელთანაც მრავალი წელი და შვილები გაკავშირებს, ბედნიერი აღარ ხარ (ანა ძალიან კარგ ფრაზას გვთავაზობს- თუ გიყვარს, მის გვერდით სიჩუმეც კი არ მოგბეზრდებაო)? ან შენმა მეორე ნახევარმა წასვლა გადაწყვიტა? ე.ი. ეს ასე უნდა მომხდარიყო. ასეთ ურთიერთობას აზრი აღარ აქვს… და ერთ დღეს აუცილებლად მიხვდები, რომ ეს ერთადერთი სწორი ნაბიჯი იყო… მე მგონია, რომ ქლოე მიხვდება… ისევე როგორც ყველა სხვა ადამიანი, რომელიც სიყალბესა და რეალობას (თუნდაც იმ დროს ძალიან მძიმე რეალობას) შორის მეორეს აირჩევს… More

კეთილი ადამიანები ესპანეთიდან

გიყვართ ალექსანდრ დიუმა? ბავშვობაში თუ ლიტერატურულ “მოგზაურობებში” აქტიურად იყავით ჩაბმული, დარწმუნებული ვარ, რომ დიახ. მუშკეტერების, ვალუებისა და გრაფი მონტე-კრისტოს გარეშე ხომ სიყმაწვილე წარმოუდგენელია… მეც ზუსტად ასე ვიყავი და ამიტომაც ჩემთვის განსაკუთრებით სასიხარულო გახლდათ არტურო პერეს-რევერტეს გაცნობა… და მისი ჯერჯერობით ყველაზე ახალი ნაწარმოების აღმოჩენა ონლაინ-ბიბლიოთეკაში… More

ამბავი მკვლელი ზვიგენისა

გიყვართ ცურვა? თუ დიახ, მაშინ ალბათ უმეტესად აუზში ან შავ ზღვაში ატარებთ დროს და არასდროს გიფიქრიათ, რომ შესაძლოა საფრთხე გემუქრებოდეთ (გარდა დახრჩობისა). არადა არავინ იცის, რა შეიძლება მოხდეს – ამერიკული საკურორტო ქალაქის სტუმრებსა და მოქალაქეებსაც არ ეგონათ, რომ მათ სანაპიროს მკვლელი ზვიგენი “ეწვეოდა”… More

არისტონომია

e6cfa5a885იცნობთ ბორის აკუნინს? და გრიგოლ ჩხარტიშვილს? დიახ, ეს ორი სახელი ერთ ადამიანს ეკუთვნის, თუმცა “ლიტერატურულად” სრულიად განსხვავებული პიროვნებები არიან. მიუხედავად იმისა, რომ მე ე.წ. non-fiction-ის დიდი მოყვარული არ გახლავართ, ბატონი გრიგოლის ესსეებს ინტერესით ვკითხულობ და, გარდა თხრობის სტილისა, კიდევ ერთი რამის გამო ვაფასებ – ის ზრუნავს ჩემნაირ მკითხველებზე და, როგორც წესი, ბორის აკუნინთან “ერთად” წერს – ანუ, მხატვრული პროზის გულსემატკივრებს არ ივიწყებს და არამხატვრულ ნაწილს “გემრიელი” ამბებით “აზავებს” ხოლმე. ასევეა “არისტონომიაც”, რომელიც “სხვა გზის” წინამორბედად ითვლება და “დიდ სამყაროს” აღწერს. More

სასტუმროში ჰეილისთან ერთად

გახსოვთ, შარშან არტურ ჰეილის წიგნზე რომ ვისაუბრეთ? მაშინ გითხარით, რომ ეს ჩემი და მისტერ არტურის პირველი შეხვედრა იყო, თუმცა ამაზე გაჩერებას არ ვაპირებდი. მისმა საფირმო სტილმა ისე მომხიბლა, რომ სასწრაფოდ მოვიძიე სხვა ნაწარმოებებიც და ახლა მეორე ცნობილ წიგნზე მინდა გიამბოთ. More

მანჰეტენზე დოს პასოსთან ერთად

იცნობთ ჯონ დოს პასოსს? მე მასთან “შეხვედრის” ბედნიერება არ მქონია (ჩემი და მისი ურთიერთობა მხოლოდ მოკლე ბიოგრაფიით შემოიფარგლებოდა), თუმცა დიდი ხნის განმავლობაში ვაპირებდი “მანჰეტენის” “ამოღებას” ქინდლის უკიდეგანო მეხსიერებიდან… და აი, ეს დღეც დადგა – მისტერ ჯონთან ერთად მანჰეტენზე გავემგზავრე! More

25 თებერვალი

“…მშობელო დედავ, ისევ გაგყიდეს…” – კოლაუ ნადირაძე

25 თებერვალი ერთ-ერთი ტრაგიკული დღეა საქართველოს ისტორიაში, თუმცა არა ერთადერთი. ჩვენი ქვეყანა მრავალჯერ დაიპყრეს და ის ყოველთვის ახერხებდა გათავისუფლებას, თუმცა 1921 წელი მაინც განსაკუთრებული მნიშვნელობისაა. საბჭოთა ოკუპაციამ ყველაზე მძიმე რამ – მენტალური გადაგვარება – დაგვიტოვა მემკვიდრეობით. სწორედ ამიტომ აუცილებელია ოკუპაციის წლების გაანალიზება და სათანადო დასკვნების გამოტანა. მერე რა, თუ სახელმძღვანელოებში თითქოს ამოგლეჯილია ისტორიის ეს ნაწილი და ავტორები მხოლოდ გაკვრით ეხებიან ერეკლე II-ის მეფობის შემდგომ ამბებს… ჩვენ ხომ შეგვიძლია, რომ სანამ ამ საქმით დაკავებული ადამიანები საბჭოთა ისტორიის შესწავლის მნიშვნელობას გააცნობიერებენ (იმედი მაქვს, რომ ერთ დღეს ეს აუცილებლად მოხდება), დამოუკიდებლად გამოვიკვლიოთ ეს საკითხი. More

ნაკრძალში დოვლატოვთან ერთად

იცნობთ სერგეი დოვლატოვს? თუ არა, ძალიან ბევრს კარგავთ. არა, ამას იმიტომ არ ვამბობ, რომ ის ჩემს მცირერიცხოვან ფავორიტთა შორისაა. უბრალოდ მგონია, რომ დღეს, როდესაც მაინცდამაინც ბედნიერი ცხოვრება არ გვაქვს (ალბათ მიმიხვდით, რას ვგულისხმობ), სახალისო საკითხავი ძალიან გვჭირდება… მერა რა, თუ შეიძლება კარგ განწყობაზე არ ვართ. სწორედ ამიტომ უნდა გავიცნოთ უფრო ახლოს დოვლატოვი – კაცი, რომელიც ჩვენზე უარეს დროში ცხოვრობდა (ბოროტების იმპერიაში), მაგრამ მაინც ახერხებდა სიცილს. More

Previous Older Entries