იაპონური დეკემბერი

მელი ნოტომის “კრძალვითა და ცახცახით” – გაინტერესებთ რა ხდება მაშინ, როცა ერთმანეთს ეჯახება ორი კულტურა, ორი მენტალიტეტი?მაშინ აირჩიეთ მეგზურად ამელი. მან ეს ყველაფერი პირადად გამოსცადა იაპონურ კომპანიაში მუშაობისას და ევროპელისთვის შესაშური მოთმინებაც გამოიჩინა. ის იყო უფუნქციო თანამშრომელი, რომელსაც უაზრო დავალებებს აძლევდნენ, უკრძალავდნენ იაპონურად საუბარს, უწოდებდნენ გამყიდველს, არარაობას, ინდივუდიალისტს (იაპონელებისთვის ეს უკანასკნელი ეპითეტიც სალანძღავი სიტყვა ყოფილა) და უცხადებდნენ,რომ: “დამორჩილება ყოველთვის შეიძლება. ეს ის არის,რაც დასავლურმა გონებამ უნდა გაიგოს.” ამ ყველაფერს ემატებოდა პირადი კონფლიქტი, რომლის უკანაც იმალებოდა ცნობისმოყვარეობა.საბოლოოდ ამელიმ ერთ წელიწადში მოახერხა კარიერული კიბის ბოლო -ქვედა – საფეხურზე ჩამოსვლა,იაპონურ ხასიათში გარკვევა და მიუხედავად ამ ყველაფრისა მაინც არ დაკარგა იუმორის გრძნობა.(P.S. ამ ნაწარმოების შემდეგ კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი, რომ ბუღალტრობაზე უარის თქმა სწორი გადაწყვეტილება იყო 🙂 და კიდევ – იაპონური ტრადიციების თანახმად ძროხების,ღორებისა და გარყვნილების კატეგორიას მივეკუთვნები და დახვეწილობაზე პრეტენზია არ უნდა მქონდეს 🙂

იასუნარი კავაბატას “თოვლიანი მხარე” – ნობელიანტი იაპონელი შიმამურასა და კომაკოს სიყვარულის ისტორიას გვიყვება, მაგრამ ეს ისტორია ჩვეულებრივი არ არის. ალბათ ასეც უნდა იყოს, რადგან მოქმედება განსაკუთრებულ ადგილას –  თოვლიან მხარეში – ვითარდება, სადაც: “სულ სხვანაირი ვარსკვლავებია, ვიდრე ტოკიოში. აქ ისინი სიცარიელეში ანათებენ.” კაცი დაკარგული სერიოზულობისა და გრძნობების დასაბრუნებლად მთებში ადის, ქალს კი საკუთარი უმწეობა აგიჟებს – მართლაც, რა უნდა ქნას გეიშამ, რომელსაც ტურისტი უყვარდება?! გამოსავალი არ ჩანს. ირგვლივ კი თოვლი და იაპონელებისთვის დამახასიათებელი სევდაა…

კობო აბეს “უცხო სახე” – ეს არის ისტორია კაცისა, რომელმაც ქიმიური ექსპერიმენტის შედეგად სახე დაიზიანა. სამყაროში კი, სადაც ადამიანებს სახით აფასებენ, სადაც სულიერი სახე ყველას დაკარგული აქვს, სახის გარეშე დარჩენილისთვის რთულია თავის პოვნა. თანაგრძნობით სავსე მზერით გარშემორტყმული უსახო კაცი მარტოა და ამ მარტოობის დასაძლევად იწყებს ნიღბის შექმნას. და აი, ისიც მზად არის! “ფარდა ნიღბების ტრაგედიაში დაეშვა”, მაგრამ რა მოხდება მაშინ, თუ ნიღაბი ურჩხულად იქცევა? თუ ყველა მოიზომებს მილიონობით ნიღაბს და ბოლოს ყველაზე ყალბს, ყველაზე უხეშს ამოირჩევს და სიმართლის დასაფარად გამოიყენებს? როგორ უნდა “აიდღლიზოს” მიწებებული ნიღაბი? ატომური აფეთქებისას “სახედაკარგული” გოგონა სიკვდილს ირჩევს, ხოლო რა გზას აირჩევს უცხო სახის მქონე კაცი, ამას კობო აბესთან ერთად გაიგებთ…

იუკიო მიშიმას “ოქროს ტაძარი” – 1950 წელს ბუდისტმა მორჩილმა იაპონიის უძველესი დედაქალაქის, კიოტოს, ყველაზე ცნობილი არქიტექტურული ძეგლი – კინკაკუძის ტაძარი დაწვა. მიშიმა, რომელიც ყოველთვის თვლიდა, რომ დაღუპვა მშვენიერებას კიდევ უფრო მეტ სრულყოფილებას ანიჭებდა, შეძრა ამ ფაქტმა და მან შექმნა ბერი მიძოგუტის სახე. 20 წლის შემდეგ იუკიო მიშიმამ მშვენიერების მოკვლა უძველესი იაპონური ტრადიციის აღსრულებით სცადა. რა აერთიანებს ოქროს ტაძრის დაწვასა და თვითმკვლელობას, გარდა მწერლისა? ამ ორ ფაქტს შორის კიდევ არის საერთო – გასაოცარია, მაგრამ მიშიმამ და მიძოგუტიმ მიზანს ვერ მიაღწიეს, რადგან მშვენიერება “ფენიქსს ჰგავს, რომელიც ოქროს ტაძარს თავს დასტრიალებს.” კინკაკუძი დღესაც დგას, მისი პირველადი სახე აღდგენილია და ის ისევ მიუწვდომელია ცეცხლის ალისთვის. რაც შეეხება იუკიო მიშიმას, მისი უკვდავება, მისი მშვენიერი ტაძარი ათლეტური სხეული ან შთამბეჭდავი ჰარაკირი კი არა, წიგნებია, რომლებიც კიოტოს ტაძარზე არანაკლებ სულისშემძვრელია…

ქენძაბურო ოეს “დაგვიანებული ახალგაზრდობა” – რას ნიშნავს ომი, სამწუხაროდ, ყველამ კარგად ვიცით. მაგრამ არსებობენ ადამიანები, რომლებსაც ომის დამთავრება ცხოვრებას უნგრევს, დაკარგული თაობის გარდა არსებობს დაგვიანებული ახალგაზრდობაც… ოეც ასეთ ადამიანზე გვიამბობს. მას დაბადება დააგვიანდა და იმ აზრით აღიზარდა მილიტარისტული იაპონიის სკოლაში, რომ: “ომი, კიდევ ერთი ომი, და შემდეგ ისევ ომი. ომები არ მთავრდება. ომში არავინ დააგვიანებს. ყველა წავა ომში და ყველა გახდება ჯარისკაცი.” მაგრამ ერთ დღესაც ომი მთავრდება და კამიკაძეობაზე მეოცნებე იაპონელი ბიჭის ილუზიებიც ინგრევა. ის ვეღარ დაეცემა ბრძოლის ველზე იმპერატორისთვის და ვეღარ მოიპოვებს უკვდავებას, ვეღარ მიმართავს სისასტიკეს დაუძინებელი მტრებისკენ. თუმცა ცხოვრებაც გარკვეულწილად ომია, ოღონდ არა ოქროს ომი, არამედ ბინძური ბრძოლა, ბრძოლა, რომელიც ადამიანში თელავს სიკეთის რწმენას, მწვერვალისკენ მიმავალს უკან აგდებს, კვებავს მას ფუჭი იმედებით… ბოლოს კი რჩება მოჩვენებითი სიმშვიდე და დაგვიანებული ახალგაზრდობის აღსარება…

Advertisements

29 Comments (+add yours?)

  1. glamtaia
    Dec 26, 2011 @ 20:21:45

    შენი ბლოგი აშკარად ვერ მოქმედებს ჩემს თავმოყვარეობაზე დადებითად. არც ერთი წაკითხული არ მაქვს 😦 😦 😦 😦 😦

    Like

    Reply

    • Kejeradze
      Dec 26, 2011 @ 20:24:40

      მოსალოცი ამბავია 🙂 ჯერ ყველაფერი წინ გაქვს 😉

      Like

      Reply

    • გრაფინია
      Dec 27, 2011 @ 16:15:41

      თაია, მეც მასე ვარ 🙂
      ნოტომის ეს ნაწარმოები არ მაქვს წაკითხული, სხვა რამდენიმე კი 🙂
      ისე იაპონურ მწერლობას ცუდად ვიცნობ, ახლა მივხვდი და გამოსწორებას საჭიროებს ეს ფაქტი 🙂

      Like

      Reply

      • Kejeradze
        Dec 27, 2011 @ 20:27:45

        გამოსწორდება, გამოსწორდება 🙂 საჭირო წიგნები საჭირო დროს ჩნდებიან ხოლმე 😉

        Like

        Reply

    • »♥» ana «♥«
      Dec 28, 2011 @ 17:24:48

      როგორ მესმის თაია შენი. : / ისე კი უდაოდ,საინტერესო იქნება ხუთივე წიგნები.პირველზე მსმენია და ძალიან დაინტერესებული ვარ წავიკითხო. :>

      Like

      Reply

      • Kejeradze
        Dec 28, 2011 @ 18:25:57

        მეც მესმის 😉 პოლიტიკოსებს თუ დავესესხებით, წასაკითხი კიდევ ბევრია 😀

        Like

        Reply

  2. katerina
    Dec 26, 2011 @ 20:43:28

    მე კი ვიცნობ ამ მწერლებს, მაგრამ არა აქ ჩამოთვლილი წიგნებით. ისე ჩემი ფავოტიტები იაპონელთაგან მაინც მურაკამი და მისიმოა

    Like

    Reply

    • Kejeradze
      Dec 26, 2011 @ 20:48:57

      იაპონელთაგან ყველაზე მეტად აკუტაგავას ვაფასებ, მაგრამ მიშ(ს)იმა ნამდვილად დიდი იაპონელია. მურაკამიმ უკვე მომაწონა თავი თავისი ცხვრით, და მისი უფრო ახლოს გაცნობა აწ უკვე 2012-ის უპირველესი გეგმაა:))

      Like

      Reply

  3. მოლი ბლუმი
    Dec 26, 2011 @ 21:01:16

    რამდენადაც პოეზია აქვთ იაპონელებს მსუბუქი და ჰაეროვანი, იმდენად მძიმე და რეალისტურია პროზა. ენდოს “ქალი რომელიც მივატოვე” წავიკითხე ჩემდა ჭირად ზღვაზე და მთელი სეზონი ჩამიშხამა – არც ცურვა მინდოდა, არც რუჯი, არც გართობა და ჭამა – ცრემლებს ვაღვარღვარებდი.

    მიშიმას ნიღბის აღსარება მომწონს ძალიან.

    Like

    Reply

    • Kejeradze
      Dec 26, 2011 @ 21:05:38

      საბედნიეროდ, ცრემლების გარეშე ვკითხულობ ხოლმე. სხვა შემთხვევაში ამდენ იაპონელს ვერ ავიტანდი:) მხოლოდ მიშიმაც კი მომიღებდა ბოლოს თავისი ცხოვრებით, “ნიღბის აღსარებით” ან თუნდაც რომელიმე პატარა მოთხრობით:)

      Like

      Reply

  4. Chiamaria
    Dec 27, 2011 @ 06:24:52

    პირველი მაქვს წაკიტხული, მახსოვს ლიგამუსის კაფეში ერთ საათიანი “ფანჯრის” დროს როგორიინტერესით ვკითხულობდი…
    სხვა დანაღცენს სამწუხაროდ არ ვიცნობ

    Like

    Reply

  5. tsotnee
    Dec 27, 2011 @ 09:17:45

    ამ ქვეყანაზე ადმიანური ღირსების, ოჯახისა და მეგობრების გარდა სამი რამ მიყვარს ყველაზე მეტად: ჭკვიანი ადამიანები, თანამედროვე ტექნოლოგიები და ამ ორივეს მქონე იაპონია! ❤ იაპონია. დარწმუნებული ვარ მწერლობაც შესაბამისი აქვთ. მე მარტო მურაკამი მაქვს წაკითხული. და ქენძაბურე ოე მეც მაქვს სახლში და წავიკითხავ. 🙂 🙂 🙂

    Like

    Reply

    • Kejeradze
      Dec 27, 2011 @ 15:04:07

      ნამდვილაად საინტერესო ქვეყანაა და ლიტარატურაც ერთ-ერთი საუკეთესო აქვს (ჩემი აზრით, რა თქმა უნდა) 🙂

      Like

      Reply

  6. mecmikvarkhar
    Dec 27, 2011 @ 10:05:34

    მიშიმასი ჯერ მარტო ცხოვრება რად ღირს 😦 ჩემი ფავორიტი მაინც აკუტაგავაა, ამელი ნოტომი სახლში მაქვს რამდენიმე წიგნი და ჯერ ვერ მოვედი მის ხასიათზე. მურაკამი კი ჩემი არაა, საერთოდ არ მომწონს 😦

    Like

    Reply

    • Kejeradze
      Dec 27, 2011 @ 15:08:46

      მიშიმას ცხოვრება ერთ დიდ ნაწარმოებად ღირს, ისევე როგორც რიუნოსკესი… მურაკამის კარგად არ ვიცნობ. ვნახოთ, როგორ განვითარდება მოვლენები 2012-ში 🙂

      Like

      Reply

  7. როდე
    Dec 27, 2011 @ 15:55:12

    რა კარგი ამბებია! როგორ მაინტერესებს აბე და მისიმა. დანარჩენები ძალიან კარგი იყო. მიყვარს იაპონია.

    Like

    Reply

    • Kejeradze
      Dec 27, 2011 @ 16:09:00

      მეც მიყვარს. ჯერჯერობით მხოლოდ ლიტერატურულად, მაგრამ იმედია ერთხელ საკურას ყვავილობას და კინკაკუძის ტაძარსაც ვნახავ 🙂

      Like

      Reply

      • როდე
        Dec 27, 2011 @ 16:56:59

        გისურვებ ნახო და ჩემს თავსაც ვუსურვებ.
        ეს ორი ალბათ, რუსულად წაიკითხე ხომ?

        Like

        Reply

      • Kejeradze
        Dec 27, 2011 @ 20:38:41

        კი, ყველა. შეიძლება ქართული თარგმანიც არის. ზუსტად ვერ გეტყვი.

        Like

        Reply

  8. სანდრო
    Jan 13, 2012 @ 19:38:10

    რატომღაც დარწმუნებული ვიყავი, რომ ეს პოსტი მომწონებული და დაკომენტარებული მქონდა იმდენად მომწონს იაპონური ლიტერატურა, ყველა არ მაქვს წაკითხული მაგრამ კობო აბეს “უცხო სახე” და ქენძაბურო ოეს “დაგვიანებული ახალგაზრდობა” მართლაც, რომ გამორჩეული ნაწარმოებებია, მე ასევე დავამატებდი მონძაემონ ჩიკამაცუს, ძალიან მომწონს მისი “შეყვარებულთა თვითმკვლელობა ციურ ბადეთა კუნძულზე”

    Like

    Reply

    • Kejeradze
      Jan 13, 2012 @ 21:12:46

      მახსოვს “შეყვარებულთა თვითმკვლელობა”. მე მგონი, მისი ავტორი ყველაზე “მოხუცი” იაპონელია, რომელსაც ვიცნობ 🙂

      Like

      Reply

  9. kevana
    Jan 24, 2012 @ 20:45:00

    ჩავინიშნე, როდისმე ესენიც უნდა წავიკითხო ^^

    Like

    Reply

  10. Ibi
    Feb 13, 2012 @ 14:13:00

    ქენძაბურო ოეს “დაგვიანებული ახალგაზრდობა”
    მხოლოდ ეს მაქვს წაკითხული ((

    Like

    Reply

  11. Trackback: ივლისის მოგზაურობები « კეჟერაძის ბლოგი
  12. Trackback: ჰანტას მეტისმეტად ხმაურიანი მარტოობა | კეჟერაძის ბლოგი
  13. Trackback: მეზღვაური, რომელიც ზღვამ გადაიყვარა | კეჟერაძის ბლოგი

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: