“დასავლეთის სინდისის” ფილოსოფია

“დასავლეთის სინდისად” წოდებული ალბერ კამიუ დიდი ხნის წინ გავიცანი – მასთან ერთად მერსოც – ადამიანი, რომელიც უცხო იყო სამყაროსთვის და საზოგადოებამაც დაუფიქრებლად მოიშორა თავიდან. მას შემდეგ რამდენიმე წელი გავიდა და ერთმანეთს ისევ შევხვდით. ბევრი რომ აღარ გავაგრძელო, პირდაპირ საქმეზე გადავალ…

“დაცემა” – ეს არის ერთი დიდი აღსარება, ისევე როგორც ცხოვრებაა ერთი დიდი აბსურდი, ერთი დიდი დანაშაული… სამყარო სიცარიელეა და ამ სიცარიელეში ადამიანი უსასრულოდ ეცემა…ცნობიერების ნაკადიც უსასრულოდ მიედინება…ჟან ბატისტ კლამანსმა ჰარი ჰალერი გამახსენა და კიდევ – დოსოტევსკის “ჩანაწერები იატაკქვეშეთიდან”…

“კალიგულა” – ამჯერად რომის იმპერიაში აღმოვჩნდი – კალიგულას კარზე. რომის ამ დაუნდობელ მმართველს ყველა იცნობს. ეს არ იყო პირველი შემთხვევა, როდესაც ადამიანი განუსაზღვრელ ძალაუფლებას ფლობდა, მაგრამ ის იყო პირველი, ვინც უსაზღვროდ იყენებდა მას და იქამდეც კი მიდიოდა, რომ უარყოფდა ხალხს და სამყაროს. ის ანადგურებდა ყველაფერს და ამით სპობდა საკუთარ თავსაც, ეძებდა თავისუფლებას და ამის ნაცვლად უფრო შორდებოდა მას…

“შავი ჭირი” – გამოგონილი ქალაქი და ნამდვილი დაავადება – შავი ჭირი, უმოქმედო ხელისუფლება და ეპიდემიის ტყვეებად ქცეული, წარსულში გამოკეტილი ადამიანები…   როგორც თავად ავტორი ამბობდა, ეს არის ბრძოლა ფაშიზმის წინააღმდეგ, თუმცა მისი გავრცელება ზოგადად არსებობაზეც შეიძლება. ეს მხოლოდ ფაშიზმის შავი ჭირი არ არის, ეს არის ბოროტება. შავი ჭირი აბსურდიცაა და ტრაგიკული ბედიც, რომელთან ბრძოლაც მხოლოდ პატიოსნებით შეიძლება, მის მიკრობი კი არასდროს კვდება – მხოლოდ სძინავს და ერთ დღეს შეიძლება ვირთხები ისევ დაატყდნენ თავს ბედნიერ ქალაქს…

P.S. კამიუსთან ურთიერთობა დროებით დავასრულე. მოგვიანებით “სიზიფეს მითით” დავუბრუნდები…

Advertisements

15 Comments (+add yours?)

  1. მოლი ბლუმი
    Jun 26, 2012 @ 20:36:50

    კალიგულა ფანტასტიურია. პირველი ეგ წავიკითხე და მერე სხვა არაფერი მომწონებია ასე.

    Like

    Reply

    • Kejeradze
      Jun 26, 2012 @ 20:55:42

      პირველი შთაბეჭდილება მაინც განსხვავებულია… დიდი ხანია პიესა ასე არ მომწონებია.

      Like

      Reply

  2. tsotnee
    Jun 26, 2012 @ 20:48:36

    მე ჯერ არცერთი წამიკითხავს, მაგრამ კამიუზე ვიცი, რა დამავიწყებს! ფრანგულად მაქვს მაგაზე და მის შემოქმედებაზე დაწერილი(უფრო ინტერნეტიდან და წიგნებიდან) და ნასწავლი.

    Like

    Reply

    • Kejeradze
      Jun 26, 2012 @ 20:59:15

      რა საინტერესოა 🙂 ინგლისურში არავინ გვასწავლიდა მწერლებს…

      Like

      Reply

      • tsotnee
        Jun 26, 2012 @ 21:20:01

        ასე წერლებს არც ფრანგულში გვასწავლიან, უბრალოდ დავალება იყო ჩამოთვლილი ფრანგი მწერლებიდან რომელიმეზე უნდა დაგვეწერა და გვესწავლა. მე კამიუ შემხვდა. 🙂

        Like

        Reply

      • Kejeradze
        Jun 26, 2012 @ 21:37:17

        საინტერესო დავალებები უკვე პროგრესია 🙂

        Like

        Reply

  3. rusa111
    Jun 28, 2012 @ 13:14:17

    ,,შავი ჭირი” ყველაზე ძლიერია, მე ვფიქრობ, შოკისმომგვრელი ზემოქმედება აქვს მკითხველზე. ამ ყველაფერს თანაუგრძნობ, ბრაზობ და ვერ შველი!..

    Like

    Reply

  4. salomeaa
    Sep 03, 2012 @ 22:56:12

    ,,შავი ჭირი ” მქონდა წაკითხული და ისე არ იმოქმედა
    აი ,,უცხომ” კი სისხლში გაიარა, და კი არ გაიარა დამრჩა შიგნით
    ეს უბრალოდ გენიალური წიგნია
    კამიუ უზომოდ შემიყვარდა და დავაფასე

    Like

    Reply

    • Kejeradze
      Sep 03, 2012 @ 23:42:58

      ჯერჯერობით კამიუს წაკითხულ ნაწარმოებებში “უცხო” საუკეთესო მგონია…

      Like

      Reply

  5. შოშანა
    Oct 15, 2012 @ 13:18:39

    “შავი ჭირი” არის შავი ლაქა კამიუს შემოქმედებაში 🙂 ყველაზე სუსტი, ჩმა.
    მე ესსეები მომწონს განსაკუთრებით 🙂

    Like

    Reply

    • Kejeradze
      Oct 15, 2012 @ 14:57:02

      ბოლომდე არ ვარ “ჩახედული” კამიუს შემოქმედებაში, მაგრამ ჯერჯერობით წაკითხულებიდან “შავი ჭირი” არ “მეფავორიტება” 🙂 “უცხო” უფრო მომეწონა… ესსები საერთოდაც ცალკე თემაა 🙂

      Like

      Reply

  6. მოლი ბლუმი
    Oct 15, 2012 @ 15:19:34

    ჩმა :))) ქართული იმჰო :))

    კამიუს მშვენიერი სერია აქვს აგორას.

    Like

    Reply

    • Kejeradze
      Oct 15, 2012 @ 19:40:48

      მომეწონა ქართული ვერსია 🙂 თან ისე უხდება ლიტერატურაზე საუბარს :))

      ამიტომაც მიყვარს აგორა :))

      Like

      Reply

  7. Elene Farjiani
    Oct 23, 2013 @ 14:25:17

    კამუს მოთხრობებს ვიცნობ, და “სიცოცხლის სიყვარული” არის გენიალური, ხელოვნების ნიმუშივითაა, ნელ-ნელა ძერწავს და მაშინ ასრულებს, როცა წიგნს დახურავ. ფანტასტიურია.

    Like

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: