ფუტკრების იდუმალი ცხოვრება

რამდენი წიგნი წაგიკითხავთ მოზარდებსა და რასიზმზე? ალბათ უამრავი (მხოლოდ ჰოლდენ კოლფილდის ამბავი და “მოსამსახურე” რად ღირს). რთულია ამ თემებზე რაიმე ახლის დაწერა. სწორედ ამიტომ არასდროს მიფიქრია სიუ მონკ კიდის “ფუტკრების იდუმალი ცხოვრების” წაკითხვა (ფილმის ყურებას ვაპირებდი, მაგრამ, როგორც ხშირად ხდება ხოლმე ლიტერატურასა და კინოსთან მიმართებაში, “რიგმა არ მოუწია”). თუმცა მას შემდეგ, რაც ის “დიოგენემ” გამოსცა სერია “et cetera”-ს ფარგლებში, დავინტერესდი და “გავუდექი გზას” ამერიკული სამხრეთის მიმართულებით.

ეს მოულოდნელი “მოგზაურობა” იმაზე უფრო სასიამოვნო აღმოჩნდა (მე ვიტყოდი – თაფლივით ტკბილი), ვიდრე ველოდი. თოთხმეტი წლის ლილი ოუენსის თვალით დანახული სამყარო, რომელიც სავსეა მოზარდების პრობლემებით, რასობრივი თუ გენდერული უთანასწორობით, ძალადობით, მაინც ძალიან ოპტიმისტურია… ოპტიმისტურია, რადგან ყოველთვის არის გამოსავალი. შეიძლება კანის ფერის ან სქესის გამო ბედნიერების უფლება წაგართვან, დედა შემოგაკვდეს და სასტიკი მამის გვერდით დარჩე, მაგრამ გამოსავალი ყოველთვის არსებობს… ყველა ტკივილის მიღმა ღიმილია… იმიტომ, რომ ეს ის სამყაროა, რომელშიც ყველასა და ყველაფერთან ერთად იდუმალი ფუტკრები ცხოვრობენ… კიდევ აფროამერიკელი მეფუტკრე ქალები, რომლებმაც მიუხედავად საკუთარი “სტატუსისა”, მაინც მიაღწიეს წარმატებას… და აფროამერიკელი ბიჭი, რომელიც მე-20 საუკუნის 60-იან წლებში იურისტობაზე ოცნებობს… ეს ამერიკაა – ქვეყანა, რომელმაც საკუთარი თავი დაამარცხა და უდედო ლილის ერთდროულად მრავალი დედა შესძინა…

P.S. ბოლოს ძალიან კარგ სიმღერას მოვუსმინოთ:

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: