ვიცი, რად გალობს გალიის ჩიტი

ალბათ ლიტერატურის მოყვარულთა უმეტესობას წაკითხული გვაქვს ჰარპერ ლის “ნუ მოკლავ ჯაფარას”. ეს ხომ ერთ-ერთი (თუ არა ყველაზე) საუკეთესო წიგნია ამერიკული სამხრეთის შესახებ. აქ მოვლენები თეთრკანიანი გოგონას თვალითაა დანახული… იმავე თემას, თუმცა საპირისპირო მხრიდან, ეხება მაია ენჯელოუს “ვიცი, რად გალობს გალიის ჩიტი”. More

Advertisements

ღამე ცირკში

კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება ღამის ცირკში! უკვე შუაღამემ ჩამოჰკრა და ცირკის კარიც ყველასთვის ღიაა. არ იცით, საით გაიხედოთ? არცაა გასაკვირი. ირგვლივ ხომ უამრავი კარავია და თითოეული საკუთარ საიდუმლოს მალავს. ისინი თითქოს გეძახიან, გაიძულებენ ჯერ მათში შეიხედოთ. ერთი კია – ირგვლივ ცირკისთვის დამახასიათებელ ფერადოვნებას ვერ შეამჩნევთ. ყველაფერი შავ-თეთრ და ნაცრისფერ ფერებშია, რაც თითქოს კიდევ უფრო გაშორებთ რეალურ სამყაროსთან. ამ ერთფეროვნებას მხოლოდ სტუმართა უწყვეტი ნაკადი და ცირკის “შვილების” წითური თმა “არღვევს”… არა, არა, არ შეშფოთდეთ. ეს იმას არ ნიშნავს, რომ წინ მოსაწყენი მოგზაურობა გელით. პირიქით, თუ ცირკის ფარგლებში ერთხელ მაინც შეხვედით, საბოლოოდ უკან ვეღარ გამოხვალთ. თქვენც გახდებით იმ უცნაური (რბილად რომ ვთქვათ) თამაშის ნაწილი, რომელიც წლების წინ ორმა ჯადოქარმა დაგეგმა, თუმცა შემდეგ ამ თამაშის მიმდინარეობის სადავეები ვეღარ შეინარჩუნეს, რადგან საქმეში სიყვარული ჩაერთო და ყველაფერი აურია… ან იქნებ სწორედ ესაა ნამდვილი მაგია – ცირკის, მასთან დაკავშირებული გმირების (მწერალს მართლაც შესანიშნავი პერსონაჟები გამოუვიდა), მათ შორის, შეყვარებული “მტრების” და ჩვენი – ცირკის სტუმრების, იმ ადამიანების ერთობა, რომლებიც სამუდამოდ დაგვაკავშირა ერთმანეთთან ბედმა და ერინ მორგენსტენმა… More

ზაფხული რეისთან ერთად

ალბათ დამეთანხმებით, რომ ზაფხული წელიწადის საუკეთესო დროა, განსაკუთრებით ბავშვობაში. ეს ხომ 3 თავისუფალი თვეა, როდესაც იმას ვაკეთებთ, რაც გვსურს – მეგობრებთან ერთად ვერთობით, ნაყინს მივირთმევთ და არ ვფიქრობთ, რომ წინ შემოდგომაა… ზუსტად ასეთ ისტორიებს გვიყვება რეი ბრედბერი – ხან ბაბუაწვერას ღვინოს გვთავაზობს, ხან ზაფხულს ემშვიდობება… ეს ყველაფერი კი გრინთაუნში ხდება – ჩვენს საყვარელ “ლიტერატურულ” ქალაქში… More

კორის ცხოვრება

კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება ზეფირში – კორის ბავშვობაში! ან იქნებ თქვენს საკუთარ ბავშვობაში… ჩვენ ხომ ყველანი ვოცნებობდით თავგადასავლებზე… ეს ნატვრა უმეტესობას მხოლოდ რობერტ მაკამონის მსგავსი მწერლების დახმარებით აგვიხდა, თუმცა იშვიათად მაინც ხდება გამონაკლისი, როგორც კორის შემთხვევაში… More

ბავშვები შუშის სასახლიდან

ამბობენ, ბავშვობა ყველაზე ბედნიერი ხანააო… უმეტეს შემთხვევაში ეს ასეცაა, რადგან ცხოვრების პირველ წლებში ჩვენს პრობლემებს სხვები (მშობლები) აგვარებენ და ჩვენც მინიმალური (მოზრდილი ადამიანის გადასახედიდან, სასაცილო) პრობლემა გვრჩება, თუმცა, სამწუხაროდ, ეს ყოველთვის ასე არაა. ჩვენს გვერდით არსებობენ ბავშვები, რომლებსაც თავად უწევთ ბრძოლა არსებობისთვის… More

უსაშველოდ ხმამაღლა და წარმოუდგენლად ახლოს

“მშობლებმა ყოველთვის შვილებზე მეტი იციან, სამაგიეროდ შვილები მშობლებზე ჭკვიანები არიან”.

ჩვენ ყველანი ბავშვობიდან მოვდივართ, თუმცა წლებთან ერთად ნელ-ნელა ვივიწყებთ წარსულს… სწორედ ამიტომაა მნიშვნელოვანი პერიოდულად უკან დაბრუნება და გარემოს ბავშვის თვალით აღქმა… ამაში კიდევ ერთხელ გვეხმარება ჯონათან საფრან ფოერი, რომელმაც შექმნა ოსკარ შელი – ბავშვი საოცრად ფერადი სამყაროთი… More

სიყვარულით, ენტონი

ლიზა ჯენოვას ალბათ იცნობთ. მისი “ჯერ კიდევ ელისი” თუ არ წაგიკითხავთ, ფილმი მაინც გექნებათ ნანახი, რადგან ჯულიანა მურის შესანიშნავად შესრულებულმა მთავარმა როლმა ყველა კინომოყვარული შეძრა. რა თქმა უნდა, ჯულიანა ძალიან კარგი მსახიობია, თუმცა რომ არა სცენარი, ის ვერ შეძლებდა ასეთი სახის შექმნას. სწორედ ლიზა ჯენოვას დამსახურებაა, რომ ალცჰაიმერით დაავადებული ელისის ამბავმა მსოფლიო მოიარა და წიგნის ფურცლებისა თუ ეკრანის გავლით უამრავ ადამიანში გამოიწვია დაუვიწყარი ემოცია. More

სტუმრად კონსერვის რიგში

კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება კონსერვის რიგში! აი, ლი ჩონგის მაღაზია. არ მოგერიდოთ, ჩინელი მეპატრონე კეთილი კაცია და ნისიადაც მოგცემთ სასურველ პროდუქტს. მერე “დათვის დროშაში” შეიარეთ და ბორდელის მეპატრონე დორას (შემდეგ მის მემკვიდრე ფაუნას) გაესაუბრეთ. ვისკი გნებავთ? იდას მიმართეთ და შემდეგ აუცილებლად შეიხედეთ “მაწანწალების სასახლეში”. მაკი და მისი ძმაკაცები გელიან. ბიოლოგიური ლაბორატორიის მესაკუთრეს – დოკს – ჯერ დღესასწაული უნდა მოუწყონ, შემდეგ კი ტკბილ ხუთშაბათს ცოლი შერთონ. რატომ? იმიტომ, რომ დოკი ჯიგარია და კიდევ იმიტომ, რომ მონტერეიში ადამიანები ერთი ოჯახივით ცხოვრობენ – ერთად უხარიათ, ერთად სწყინთ, ერთად ქმნიან იმ სევდიან და ამასთანავე მხიარულ ისტორიებს, რომლებიც ერთდროულად ცრემლსაც იწვევენ და ხმამაღალ სიცილსაც… ჯონ სტაინბეკი ხომ ის ადამიანია, რომელმაც შექმნა ტორტილა ფლეტის სამყარო – სიკეთით სავსე ქალაქი… More

სამოთხის ამ მხარეს

„სამოთხის ამ მხარეს დიდი ვერაფერი ბედენაა ჭკუა-გონება.“ (რუპერტ ბრუკი
)

სამოთხის ამ მხარეს, მე-20 საუკუნის დასაწყისის ამერიკაში ემორი ბლეინი ცხოვრობს. ის რომანტიკული ეგოისტია… ალბათ ზუსტად ისეთი, როგორიც იყო ფრენსის სკოტ ფიცჯერალდი, როდესაც თავის პირველ რომანს წერდა… ამ დროს მას უკვე დასრულებული ჰქონდა სწავლა პრინსტონში, უყვარდა ზელდა, იყო ომში და წერდა… წერდა, თუმცა მისი პირველ პირში დაწერილი რომანი უარყვეს და მაშინ მან შექმა ის, რასაც დღეს ვკითხულობთ (თუმცა რომ არა მაქსველ პერკინსი, ალბათ საერთოდ ვერ წავიკითხავდით ფიცჯერალდს, ჰემინგუეის, ვულფს…)… More

ალისფერი დამღა

ნათანიელ ჰოთორნი ამერიკული ლიტერატურის ერთ-ერთი ყველაზე სკანდალური მწერალია. მოგეხსენებათ, რომ ამ ქვეყანას ასეთი შემოქმედები არ აკლია და დღეს შესაძლოა მისტერ ნათანიელის “იმიჯზე” გაგვეცინოს, მაგრამ ის ნამდვილად იმსახურებს ჩვენს ყურადღებას. More

Previous Older Entries