09.04.1989

დღეს 9 აპრილია… 2019 წლის 9 აპრილი… საქართველო ჯერაც არ არის ძლიერი, ერთიანი ქვეყანა, მაგრამ დამოუკიდებელი სახელმწიფოა. 30 წლის წინ რუსთაველის გამზირზე დაღვრილი სისხლი ამაო არ ყოფილა. სწორედ ამ დღიდან დაიწყო საქართველოს უახლესი ისტორია, დღიდან, რომლის დავიწყებაც არ შეიძლება… More

კეჟერაძეები ანუ “სამშობლო, ადამიანები, ლიტერატურა”

“არის და არა არის რა, არიან სამნი ძმანი კეჟერაძეები”: შალვა, გრიშა და ვასიკო.  ერთი ერთგან იწევდა, მეორე – მეორეგან, მესამე – კიდევ სხვა მხარეს, მაგრამ ერთმანეთს მაინც ჰგავდნენ.

შალვა კეჟერაძე სოფელ-სოფელ წოწიალის გზით წავიდა ერთი რამის სიყვარულით, დაფარვა რომ სჭირდება. უხერხულია გამჟღავნება, იმდენად ნაღდია… გულში სათუთად უნდა ატარო… ეს ჩვენი საქართველოა. აქ გაადამიანურებაც შეიძლება, აქ ისე თენდება, ცხონდება კაცი… ასეთ საოცარ სამშობლოს ათვისება უნდა. ამიტომაც ატარებდა შალვა ცხოვრებას ხეტიალში. საქართველოს სითბოთი ცხოვრობდა, სუნთქავდა. ესმოდა, რომ სამშობლო მხოლოდ მინდორ-ველი და ხინკალი არაა, სამშობლო ადამიანიცაა. შალვასაც ჩხვლეტდა სიყვარულის კაქტუსი, საქართველოს და ქართველების სიყვარულისა.

გრიშა კეჟერაძე ადამიანთა შორის უკეთესი ურთიერთობის დამყარების გზით წავიდა. იგი სიყვარულისთვის იყო გაჩენილი. ამიტომაც ატარებდა ცხოვრებას “ადამიანების გაუმჯობესებაში”.

ვასიკო კეჟერაძე ლიტერატურის სიყვარულის გზით წავიდა. კარგად იცოდა, რომ “იყო მკითხველი, ეს თავისთავად სასწაულია, მკითხველი – ეს სწორედ ისაა, ვისაც შეგიძლია ისედაც ვიწრო საძილე ტომარაში შეყვარებულებს შორის იწვე და სულაც არ იყო ზედმეტი, ეს – სასწაულია და მეტსაც გეტყვით, ზედმეტი კი არა, აუცილებელი ხარ, რადგან ავტორმა ასე ინება”. ამიტომაც პროფესიით ფოტოგრაფმა ატელიედან გასვლის გარეშე მოიარა მთელი მსოფლიო, გადახდა უამრავი თავგადასავალი, შეიყვარა უამრავი ქალი, მიაღწია პიროვნულ თავისუფლებას. ვასიკოსაც ჩხვლეტდა სიყვარულის კაქტუსი, ლიტერატურის სიყვარულისა.

“არც ერთი ძმა კეჟერაძე ბოროტი ნამდვილად არ იყო. და თავ-თავიანთი მიდრეკილება ჰქონდათ.” განა არის რამე ცუდი იმაში, თუ ვიცხოვრებთ იმაზე ფიქრით, რომ “უსამშობლოდ კაცი არა ხარ”, “ადამიანი ადამიანისთვის დღეა”, “ყოველი ნორმალური მოთხრობის წაკითხვის შემდეგ ხდები ოდნავ უკეთესი ვიდრე ხარ, უფრო ჭკვიანი, ვიდრე იყავი..”?!

ღმერთო, კეთილად გეტარებინოს სამთავე ძმა და მათი მსგავსი ადამიანები საქართველოს ძნელ, მიმოხვეულ გზებზე…

“სამოსელი პირველი”

ჩემი ბლოგის სახელიდან გამომდინარე, არავის გაუკვირდება, თუ პირველ პოსტს გურამ დოჩანაშვილის ნაწარმოებს მივუძღვნი.

ჩემთვის “სამოსელი პირველი” მხოლოდ წიგნი არ არის. თუ კარგად დააკვირდებით, მასში მთელს ცხოვრებას აღმოაჩენთ. მანამდეც და მას შემდეგაც ბევრი კარგი წიგნი წამიკითხავს, მაგრამ ასე მწვავედ არასდროს მიგრძვნია სიყვარულის კაქტუსის ჩხვლეტა, არასდროს მიფიქრია, რომ თვითმკვლელობა შეიძლება ძმათა ხათრით სიკვდილი იყოს და რომ ადამიანთა სიკვდილის ყურებით ადამიანთა სიყვარულს ვსწავლობთ.

მწერლის მხარზე შემდგარმა შევიხედე ლამაზ-ქალაქის, კამორას ფანჯრებში, დომენიკოსთან ერთად გავიარე გზა სოფლიდან კანუდოსამდე და საბოლოოდ ერთ რამეს მივხვდი: ყოველი ჩვენგანი მარადიული მგზავრია, რომელიც საკუთარი სურვილით ტოვებს მამას, სოფელს, თანაც ისე, რომ უკან დასაბრუნებელ გზას არ იტოვებს. შემდეგ გვხვდება უამრავი ადამიანი, ისეთები, როგორებიც არიან კუმეო, ტულიო, მამიდა არიადნა, … პირადად მე დიდ ბედნიერებად მივიჩნევდი, თუ გზად “კაქტუსოვან” ალექსანდროს, “შველივით” მუსიკოს ანა-მარიას გადავეყრებოდი. დავიმეგობრებდი უმეგობრო ედმონდოს და მენდომებოდა, რომ გაოცებამდე მშვენიერი თვალები მქონოდა და ვყოფილიყავი ნამდვილი ქალი, რომელიც დუმილის დროსაც კი რაღაცას ამბობს, მეც ვყვარებოდი ვინმეს ისე, როგორც დომენიკოს უყვარდა.  წინ რთული გზაა, მაგრამ მუდამ ვგრძნობთ, რომ ვიღაცას ვუყვარვართ. სწორედ ეს გვმატებს ძალას და ვხვდებით: “ყველასა გვაქვს ჩვენი ქალაქი, ოღონდ ხანდახან არ ვიცით ხოლმე.” ეს ქალაქი ჩვენი თავისუფლებაა, ჩვენი ოცნების კანუდოსი, ქალაქი, სადაც სულს ვპოულობთ.შემდეგ კი გრძელდება გზა, უძღები შვილები ვუბრუნდებით სოფელს, მამას.

მანამდე კი გრძელი გზაა, დიდი კანუდოსელების, დიდი სიყვარულის გზა, იმ სიყვარულისა, რომელიც დედამიწას ატრიალებს. ბოლოს კი სოფელში მარადახალი მდინარის პირას ერთადერთი ფიქრია: ნუთუ ყოველივე ეს.