ორი ამბავი ჯეინ ოსტინისგან

ბოლო დროს რამდენიმე მძიმე ქალური ისტორიის წაკითხვა მომიხდა, ამიტომ განტვირთვისთვის ძველ ნაცნობს, ჯეინ ოსტინს მივმართე.

მენსფილდ-პარკი ჩვეულებრივი მამულია. აქ ვიქტორიანული ინგლისის უბრალო წარმომადგენლები ცხოვრობენ და დღენიადაგ საკუთარ კეთილდღეობაზე, ფულსა და სიამაყეზე ზრუნავენ. ერთადერთი, ვინც თავიდანვე “ამოვარდნილია” საერთო სურათიდან, ფანი პრაისია, რომელიც დეიდამ იშვილა, უფრო სწორად კი, მეორე დეიდასა და მის ოჯახს “მიუგდო”. ღარიბ ნათესავს წლების მანძილზე უწევდა “კეთილისმყოფელთა” საყვედურებისა და დაყვედრების მოსმენა, ჰოდა რა გასაკვირია, თუ მორიდებულ ახალგაზრდა ქალად იქცა და არა ისეთ მდიდარ და მაღალ საზოგადოებაში მიღებულ მამაკაცებზე მონადირედ, როგორც სხვები. ახალგაზრდა მამაკაცებიც დროს არ კარგავენ და ქალებზე არანაკლები მონდომებით ცდილობენ “ხელსაყრელი პარტიის” მოპოვებას. მოკლედ, ჯეინ ოსტინი ტრადიციებს არ ღალატობს და ეპოქის სახეს ნათლად გვიხატავს, ოღონდ, ჩემი მოკრძალებული აზრით, ოდნავ “გრძლად”… More

ზაფხულის პირველი მოგზაურობები

ორჰან ფამუქის “ჯევდეთ ბეი და მისი ვაჟიშვილები” – ოჯახური საგები არასდროს მხიბლავდა (უამრავი სახელის დამახსოვრება არცთუ სასიამოვნო იყო : )), თუმცა ფორსაიტებიც გავიცანი, ბუდენბროკებიც, ბუენდიებიც და ახლა იშიქჩიებიც. ოდნავ “ნელი”  რომანი აღმოჩნდა, მაგრამ ორჰან ბეიმ ჩვეულ სტილს არ უღალატა – თურქული საზოგადოების განვითარებისა და თურქეთის რესპუბლიკის ჩამოყალიბების რთული გზა გვაჩვენა. ჩვენს თვალწინ აზიური სახელმწიფო ევროპულად გარდაიქმნა და ხალხის ფსიქოლოგიაც ნელ-ნელა შეიცვალა. მიუხედავად იმისა, რომ ჯევდეთ ბეი და მისი ვაჟიშვილები XX საუკუნის 70-იან წლებამდე ცხოვრობდნენ, მათი პრობლემები მოძველებული სულაც არ არის. აღმოსავლურ სამყაროში ჯერ ისევ აქტუალურია ჯევდეთ ბეის ძმის სიტყებიც: “ამ ტრადიციების, აქაური ბინძური, უბადრუკი და უვარგისი ცხოვრების ბრალია ყველაფერი”… ვინ იცის, დღემდე რამდენი თურქი (და არა მხოლოდ) ფიქრობს ასე… More