ადამიანურ ვნებათა სიმძიმე

31548[1]ალბათ ბოლო დროს ხშირად გსმენიათ, რომ თანამედროვე მკითხველები “ძველ” წიგნებს ნაკლებად ეტანებიან და მე-20 საუკუნის მეორე ნახევარსა და 21-ე საუკუნეში მოღვაწე მწერლებს ანიჭებენ უპირატესობას. ამას იმით ხსნიან, რომ თემატურად ეს წიგნები მოძველებულია და ახლა მაშინდელი პრობლემები აღარავის აღელვებს… არადა სულ ტყუილად. რა თქმა უნდა, არსებობენ ავტორები, რომლებიც თავიანთ ეპოქაში დიდი პოპულარობით სარგებლობდნენ, თუმცა დღეს მათი სახელები აღარავის ახსოვს… მაგრამ ასევე არსებობენ მწერლები, რომლებსაც დრომ ვერაფერი დააკლო და ამის მიზეზი სწორედ უკვდავი თემებია (ეჭვი მაქვს, რომ წლების შემდეგ დღევანდელი ავტორების ნაწილიც დაუმშვენებს მათ გვერდს, თუმცა არა ყველა ის, ვინც ახლა პოპულარობის ზენიტშია). აბა, თავად განსაჯეთ – შეიძლება დაუნანებლად დავიწყებას მივცეთ სომერსეტ მოემი, რომელმაც თავისი დიდი (და, მე თუ მკითხავთ, ძალიან ოსტატურად “გამოძერწილი”) ნაწარმოების თემად ადამიანურ ვნებათა სიმძიმე აირჩია? განა რაიმე შეიცვალა ადამიანში? საერთოდ არაფერი! More

ზაფხულის ოთხი მოგზაურობა (ნაწილი II)

970048_367110260078082_729746385_n ჟორჟი ამადუს “მკვდარი ზღვა” – ჟორჟი ამადუს ეს ნაწარმოები უფრო მუსიკაა, ვიდრე რომანი… თითქოს ყოველი სიტყვიდან სევდიანი სიმღერა, ქარისა და ტალღების ხმა ისმის, ტალღების, რომლებსაც მეზღვაურები სამუდამოდ მიჰყავთ ქალღმერთ იემანჟასთან… მანამდე კი, სანამ ქალღმერთთან პაემნის დრო დადგება, ყოველი ღამე სიყვარულს ეძღვნება, რადგან ისეთი ძლიერი გრძნობა არავის აკავშირებს, როგორც სასიკვდილოდ განწირულ მეზღვაურსა და მუდამ სასიხარულო ან ტრაგიკული ამბის მოლოდინში მყოფ ქალს… ასეთი ყოვლისმომცველია გუმასა და ლივიას სიყვარულიც, მაგრამ ნებისმიერ დროს “ზღვა შეიძლება მოკვდეს”… მაშინ კი ერთადერთი იმედი მკვდარი ზღვის თავზე ახალი ვარსკვლავის ამოსვლა იქნება – ბრძოლის ვარსკვლავის, რომელიც ერთ დღეს იმ ღატაკთა ღამეს გაანათებს, რომლებსაც არაფერი გააჩნიათ, მაგრამ მაინც თავისუფლები და ბედნიერები არიან… More