სტუმრად ქვოს ფუნდუკში

კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება ქვოს ფუნდუკში! გგონიათ, რომ მისი მეპატრონე ერთი მოსაწყენი კაცია და ვერც თითქმის ცარიელ დარბაზში ნახავთ საინტერესო ადამიანებს? თქვენ ცდებით! თუ პატრიკ როტფუსს ენდობით და მემატიანესა და ბათუმელ გამომცემლებთან ერთად ფუნდუკის კარს შეაღებთ, მაშინვე მიხვდებით, რომ წინ ძალიან მაგარი თავგადასავალი გელით – სამი დღე, რომელსაც ვერასდროს დაივიწყებთ! More

Advertisements

ძნელია ღმერთობა

კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება როჯერ ზელაზნის პლანეტაზე! არა, ეს ადგილი ამბერივით საოცარი არ არის, თუმცა არც ბევრად ჩამოუვარდება. აქ ხომ ღმერთები ცხოვრობენ და თავად რწმუნდებიან, რომ ღმერთობა ნამდვილად ძნელია… აბა, თავად განსაჯეთ – განა შეიძლება ადვილი იყოს სხეულების მუდმივად ცვლა? თან აქაც ადამიანური კანონები მოქმედებს – ღმერთები (აღმოსავლური კულტურით დაინტერესებულთათვის “ძველი” ნაცნობები რომ არიან)  ერთმანეთს ებრძვიან და ხელჩართული ომი აქვთ გაჩაღებული. არც “დემონები” სხედან მშვიდად… ყველაფერი ზუსტად ისევეა, როგორც “ბებერ” დედამიწაზე… თუმცა ეს სულაც არ არის გასაკვირი – ღმერთები ხომ ადრე სულ სხვა ღმერთები იყვნენ, ან ცხოველები, ან ადამიანები… მერე რა, თუ გარემო შეიცვალა. ადამიანი ისევ ადამიანია – ბუდას სხეულშიც, კრიშნას “თანამდებობაზეც”, მაიმუნის “ტყავშიც”…

P.S. თუ დაინტერესდით, წიგნს მარტივად მოიძიებთ. ის ბათუმელების “ფანტასტიკური ბიბლიოთეკის” ნაწილია.

შესანიშნავი რვიანი

ბათუმელები რომ განსაკუთრებული გემოვნებით შერჩეულ გამოცემებს გვთავაზობენ, უკვე დადგენილი ჭეშმარიტებაა. მათი კრებულები რომ შესანიშნავად დაჯგუფებული მოთხრობებისგან შედგება, არც ესაა ახალი. ჰოდა, ახლაც სულ ცხელ-ცხელ და ტრადიციულად კარგ წიგნზე მინდა მოგიყვეთ, რომელიც რვა ძალიან კარგი მწერლის შემოქმედებას აერთიანებს. More

უბიკ(ებ)ის სამყაროში…

Untitledწარმოიდგინეთ, რომ ერთ მშვენიერ დღეს გაიღვიძეთ, მთქნარებით მიხვედით მადუღარასთან და ყავის მაგივრად სულ სხვა რამემ გამოგაფხიზლათ – მადუღარამ 5 ცენტი მოგთხოვათ! დიახ, თქვენ შეიძლება შოკში ჩაგაგდოთ ამ ფაქტმა, მაგრამ ფილიპ დიკის სამყაროში ასეთი რაღაცები ჩვეულებრივ ამბად ითვლება. მერე რა, თუ მაცივარი გასამრჯელოს გარეშე არ იღება და არც კარი გატარებთ უსასყიდლოდ. სამაგიეროდ შეგიძლიათ სიკვდილის მერეც იცხოვროთ (თუ შეიძლება თუნდაც ნახევარ-სიცოცხლე ვუწოდოთ “საყვარელ ძმათა მორატორიუმში” არსებობას). თუ ამაში ეჭვი გეპარებათ და მაინც განერვიულებული ხართ, არც ესაა პრობლემა. წაბრძანდით აფთიაქში და შეიძინეთ დამამშვიდებელი საშუალება უბიკი. შემდეგ ფასიანი ლიფტით ისევ სახლს დაუბრუნდით და მიირთვით გემრიელი უბიკი, დააყოლეთ უბიკი და წაიკითხეთ უბიკი… რაღაც ძალიან ბევრი უბიკი ხომ არ არის გარშემო? ძალიან ხომ არ გამრუდდა აწმყო? ან იქნებ ეს სულაც არ არის აწმყო და წარსულია, ან მომავალი? და იქნებ თქვენ რომ ახლა ამაზე ფიქრობთ, ვიღაც ამ თქვენს ფიქრებს ხედავს? ხომ არ აჯობებს, რომ ინერციალების ჯგუფი დაიქირავოთ და ტელეპატებისგან დაცვა სთხოვოთ? მაგრამ ხომ ნახეთ რა დაემართათ ჯო ჩიპს და მის თანამებრძოლებს? არ ვიცი, არ ვიცი რა უნდა ქნათ… შეიძლება ფილიპ დიკმა იცოდეს, ან მანაც ვერ გიპასუხოთ… ვინ იცის… More

გაყიდული მთვარე

ხშირად ვამბობ, რომ მცირე ზომის ნაწარმოებები არ მიყვარს, თუმცა ასევე ხშირად ვკითხულობ ფანტასტიკურ მოთხრობებს და ყოველ ჯერზე ვფიქრობ – არა, ეს კრებული გამონაკლისია. როგორც წესი, ამის მიზეზი რეი ბრედბერის საოცარი ოსტატობაა, მაგრამ არის შემთხვევები, როდესაც სხვებიც ახერხებენ ჩემს გაოცებას. მათ შორისაა რობერტ ჰაინლაინიც – კაცი, რომელმაც შექმნა პეტრონიუსი და კიდევ ბევრი უნიკალური გმირი. More

უკან მეტროში

12592329_517694501744529_6062816700387788577_nგახსოვთ სიბნელეში ჩაძირული მეტრო? მასში მცხოვრები ადამიანების ისტორიის დასასრულს წლებია ველოდებით და დიმიტრი გლუხოვსკიც დიდ ხანია გვპირდება, რომ ფინალური ამბავი ყველაფერს თავდაყირა დააყენებს… და აი დადგა ეს დღეც – “მეტრო 2035” გამოვიდა და მართლაც გადატრიალება მოახდინა. რატომ? იმიტომ, რომ არტიომი გაიზარდა. დიახ, 2035 წელს ის უვკე აღარ არის გმირი (მერე რა, თუ მისი გმირობის შემდეგ მხოლოდ ორი წელი გავიდა). ახლა მას ჩვეულებრივ გიჟად უფრო მიიჩნევენ, ვიდრე მხსნელად. ამას კი მხოლოდ ერთი (და ძალიან “ნამდვილი”) მიზეზი აქვს – მეტროში ადამიანები აღარ ცხოვრობენ. მათ უფრო ღორები ეთქმით (ან იქნებ ეს ამ პატიოსანი ცხოველების შეურაცხყოფაც კია). მათთვის მთავარი პირადი კომფორტია, რაც ჩაკეტილ (ფაშისტებად, წითლებად და სხვა “რასებად” დაყოფილ) სივრცეში ბევრად უფრო ადვილი მისაღწევია, ვიდრე “სუფთა ჰაერზე”. მათთვის თავისუფლება სწორედ მონობაშია და არა “სუნთქვაში”… More

კარი ზაფხულში

12185490_487908134723166_1760641812499953524_oგიყვართ კატები? უნდა გამოვტყდე, რომ მე ამ შინაურ ცხოველებთან ვერ ვმეგობრობ (მსუბუქად რომ ვთქვათ), თუმცა ეს მხოლოდ რეალურ ცხოვრებას ეხება. ლიტერატურული კატები სულ სხვანაირები არიან. აბა გაიხსენეთ ცნობილი ბეჰემოტი ან სულაც სტრუგაცკების წიგნის გარეკანზე გამოსახული ფრიად მიმზიდველი კატა… ახლა კი პეტრონიუსიც გამოჩნდა – დენიელ ბუნ დეივისის ერთადერთი ერთგული მეგობარი. ეს განსაკუთრებით თვალნათლივ მას შემდეგ გამოჩნდა, რაც დენს საცოლემ და ძმაკაცმა ერთდროულად უღალატეს და ნიჭიერი გამომგონებლიდან არარაობად აქციეს… აი, პიტი კი ყოველთვის მასთან ერთად იყო – ჭირსა და ლხინში, წარმატებასა და წარუმატებლობაში, თქვენ წარმოიდგინეთ და 30-წლიან ძილშიც კი… მათ ერთად გადაიტანეს უამრავი რაღაც და საბოლოოდ ერთ რამეს მიხვდნენ და ჩვენც დაგვარწმუნეს, რომ არ აქვს მნიშვნელობა როგორ ცხოვრობ. შეიძლება ახალგაზრდა და ჯანმრთელი იყო, არც ფინანსური სიძნელეები გქონდეს, არც განრისხებული ქმრები, პოლიციელები და აღმასრულებლები მოგსდევდნენ, მაგრამ გულში მაინც ზამთარი გქონდეს. არა, იმიტომ კი არა, რომ საკუთარი თავი გეცოდება (რაც არ უნდა გაწუხებდეს, მილიარდობით ადამიანს ბევრად უფრო სერიოზული პრობლემები აქვს). უბრალოდ შეიძლება, რომ კარს ზაფხულში მხოლოდ შენ ეძებდე… და კიდევ შენი კატა… და იცით რა? თუ ასე იფიქრებთ, ერთ დღეს აუცილებლად შეაღებთ ახალ კარს და მის უკან ზაფხული დაგხვდებათ – მზით განათებული მწვანე მინდვრით… მთავარია გჯეროდეთ… More

მთელი ზაფხული ერთ დღეში

28353910[1]გიყვართ რეი ბრედბერი? ალბათ შეამჩნევდით, რომ მე ძალიან. ის ხომ იმ მცირე რაოდენობის მწერალთა შორისაა, რომლებიც მოთხრობებსაც კი მაყვარებენ 🙂 არც ეს კრებულია გამონაკლისი. რატომ? ახლავე გიამბობთ.

“მთელი ზაფხული ერთ დღეში” სულ პატარა (რამდენიმე გამონაკლისის გარდა) მოთხრობებისგან შედგება, თუმცა თითოეული მათგანი ერთ დიდ ნაწარმოებს უდრის (იქნებ აღემატება კიდეც). აბა, გაიხსენეთ, რამდენ მწერალს შეუძლია რამდენიმე გვერდზე ასე დიდებულად აღწეროს ერთ დღეში ჩატეული მთელი ზაფხულის საოცარი სევდა, ნისლის საყვირის ხმაზე მოსული ურჩხულის საზარელი სახე, მუდმივ ქიშპობაში ჩართული მანდარინების ბრძნული გადაწყვეტილება, არმაგედონში ჩაძინებისას ნანახი საშინელი სიზმარი, შემზარავი ბავშვი, მონა ლიზას ღიმილი, ერთი შეხედვით უაზრო ბრძოლა გადარჩენისთვის, “მკვლელი” ქარის ღმუილი, ავადმყოფი ბიჭსა და ცხოვრებას შორის შუამავალი ძაღლის ამბავი, “უცნაური” პლანეტა, არანაკლებ “უცნაური” ბავშვი, თომას ვულფის მეორე სიცოცხლე, სისხლიანი აკვედუკი, ძია ეინარის ისტორია … მე თუ მკითხავთ, ამ ყველაფრის ასე გადმოცემა მხოლოდ მისტერ რეის ძალუძს. მხოლოდ ის ახერხებს ასეთი სევდიანი და ამავე დროს იმედიანი მოთხრობების წერას…

P.S. ბრედბერის მოყვარულებს (სხვებსაც) გირჩევთ ამ წიგნის ქართული თარგმანის მოძიებას (სხვა ენებზე მოთხრობების ამ კომბინაციას ვერც ნახავთ). დარწმუნებული ვარ, ძალიან ისიამოვნებთ 🙂

ახალი წელი 2015

desktop20christmas20trees20books204928x326420wallpaper_www-wallpaperfo-com_42ესეც ასე – კიდევ ერთი წელიც მიიწურა… როგორც ყოველთვის, ეს წელიწადიც ბევრი კარგი და ცუდი სიახლის მომტანი გახლდათ (როგორც მსოფლიო, საქვეყნო თუ პირად ცხოვრებაში, ასევე ლიტრატურულ სამყაროშიც). წინასაახალწლოდ ცუდ ამბებს ნუ გავიხსენებთ (თუმცა დაცარიელებული წიგნის მაღაზია “დიოგენე” რომ გამახსენდება, ხალისი მეკარგება). კარგი რა ცოტა გვქონდა ლიტერატურაში? სულაც არა. გარდა იმისა, რომ “დიოგენე” პრობლემებს არც წელს შეუშინდა და “ამერიკელებისა” და “დიოგენეს ბიბლიოთეკის” ფარგლებში ბევრი ახალი წიგნი შემოგვთავაზა, კიდევ ერთი ძალიან კარგი ამბავი მოხდა საგამომცემლო სფეროში – გამომცემლობა “წიგნები ბათუმში” გაიხსნა. მიუხედავად მცირე “სტაჟისა”, მათ უკვე ძალიან ბევრი განსაკუთრებული გემოვნებით შერჩეული წიგნი შემოგვთავაზეს (მხოლოდ სერია “ფანტასტიკური ბიბლიოთეკა” რად ღირს) და იმედი ვიქონიოთ, რომ “დიოგენესთან” ერთად 2016 წელსაც შეინარჩუნებენ ჩვენი საყვარელი გამომცემლობის სტატუსს 🙂 ეს ორი გამომცემლობა ნამდვილად იმსახურებს ჩვენს დაფასებას, თუმცა არც სხვებს უნდა დავუკარგოთ შრომა. წელს “ბაკურ სულაკაურის გამოცემლობა”, “პალიტრა L”, “ინტელექტი”, “არტანუჯი” და სხვებიც ძალიან აქტიურობდნენ… კარგ სიახლეებზე საუბრის დასასრულს კი არ შემიძლია არ ვახსენო ნობელის კომიტეტის იშვიათად სამართლიანი გადაწყვეტილება – მათ წელს ლიტერატურული პრემია დიდებულ მწერალს – სვეტლანა ალექსიევიჩს – მიანიჭეს. ეს ტიტული არასდროს მხიბლავდა, მაგრამ ასეთი ღირსეული ადამიანის საჯარო დაფასება მაინც სასიხარულოა… More

ქთულჰუს ძახილი

11058151_448459738668006_4323049335878052434_nგიყვართ საშინელებათა ჟანრის წიგნები და ფილმები? მე ძალიან. წლების წინ თითქმის არცერთს ვტოვებდი. დროის შემცირებასა და წასაკითხი წიგნების (სანახავი ფილმების) რაოდენობის ზრდასთან ერთად ე.წ. “ჰორორებს” ცოტა დავშორდი, თუმცა ედგარ პო დღემდე ჩემი ფავორიტია და სტივენ კინგის წიგნებსაც აქტიურად ვკითხულობ. ფილმებში ახალს იშვიათად ვპოულობ (რა ვქნა, სამარა მორგანი დღემდე მახსოვს და ვერც ნიკოლ კიდმანის ტანჯვას ვივიწყებ)… და რატომ არ ვიცნობდი აქამდე ჰოვარდ ლავკრაფტს? ამ კითხვაზე პასუხი არ მაქვს (მისი ორი წიგნი ხომ ძალიან დიდი ხნის წინ ჩავინიშნე). ალბათ მისი დრო მხოლოდ ახალ მოვიდა… More

Previous Older Entries