ჯერ კიდევ ელისი

ცოტა ხნის წინ ლავკრაფტის საშინელებებზე მოგიყევით და გითხარით, რომ “ლიტერატურული” და “კინო” შიშები ჩემთვის უცხო არ არის, თუმცა ყველაზე დიდ შიშს ზებუნებრივი არსებები სულაც არ იწვევენ. ბევრად უფრო საშიში ლიზა ჯენოვას “ჯერ კიდევ ელისია”. რატომ? ახლავე გიამბობთ…

ალცჰაიმერზე არასდროს მიფიქრია, რადგანstill-alice-geo-cover ოჯახში ასეთი დაავადება არავის ჰქონია. თუმცა ვინ იცის, რა იქნება მომავალში – ხომ შეიძლება ეს პირველად მოხდეს? სწორედ ამიტომ შემეშინდა, როცა ელისის ამბავი წავიკითხე (ჯერ ვნახე). ის ხომ ყოველმხრივ წარმატებული ახალგაზრდა ქალი გახლდათ (სულ რაღაც 50 წლის) – კარგი ოჯახით და სამსახურით… და უცებ რაღაც დაავიწყდა… ასეთი რამ ვის არ მოსვლია, მაგრამ სახლთან ახლოს დაკარგვა, ბლექბერის მაცივარში შედება, საკუთარი ქმრისა და შვილების დავიწყება, დროში დეზორიენტაცია საგანგაშოა და უფრო მეტიც – ეს ნაადრევი ალცჰაიმერია…  და მეც შემეშინდა, რომ ერთ დღეს შეიძლება საკუთარ სახლში სააბაზანოს ვერ მივაგნო ან სულაც სხვის სახლში მოვხვდე… შემეშინდა, რომ შეიძლება ელისივით ძლიერი არ აღმოვჩნდე და ბოლომდე ვერ ვებრძოლო დაავადებას, რომელიც ბოლოს აუცილებლად დამამარცხებს… შეიძლება არც ელისის მსგავსი ოჯახი მყავდეს – მისი ქმარ-შვილი ხომ მასთან ერთად ცდილობდა დასასრულის გადავადებას… უმწეობაზე უარესი არაფერია – პირადად მე მირჩევნია ქთულჰუს ან სხვა საშინელებას ვემსხვერპლო, ვიდრე ალცჰაიმერით ვიცხოვრო… ეს განაჩენია – სასიკვდილო განაჩენზე ბევრად უფრო მძიმე განაჩენი…

P.S. თუ ეს წიგნი არ წაგიკითავთ ან ფილმი  არ გინახავთ, აუცილებლაც მოიძიეთ. ძალიან დიდ ემოციას მიიღებთ.